Yalova'da yemek meselesi önce merkezin çarşı kısmında şekilleniyor. Safran Yerleşkesi şehir içinde olduğu için ders arası ya da çıkışta sokağa inip bir şeyler atıştırmak gündelik bir alışkanlık haline geliyor; kampüs çevresinde hızlı, pratik seçenekler gün içi rutine daha çok oturuyor. Merkez tarafında seçenek daha çeşitli — hem esnaf lokantası tarzı yerler hem de sahil hattına yakın kafeler arasında gidip gelmek mümkün. Akşamüstü ders bitince arkadaşlarla çarşıya inip bir şeyler yiyip sahil tarafına doğru yürümek, haftanın bir günü mutlaka yapılan bir şey haline geliyor.

Geç saatte yemek bulmak büyük şehirlerdeki kadar geniş bir yelpazede değil; şehir küçük olduğu için gece yarısından sonra açık yer arayışı bazen sınırlı kalabiliyor. Ama akşamın ilk saatlerinde, özellikle hafta sonları, çarşı ve sahil çevresindeki mekânlar hareketleniyor. Kampüsten uzak, MYO'ların bulunduğu ilçelerde (Termal, Armutlu, Çınarcık) günlük ihtiyaç daha çok yerel esnafla karşılanıyor; oralarda seçenek merkez kadar çeşitli değil, bu da o yerleşkelerde okuyanların gündelik yemek rutinini biraz daha sadeleştiriyor.

Yalova'nın yemek kültüründe kendine özgü bir taraf da var. İl, kivi ve aronya gibi coğrafi işaret tescilli ürünleriyle biliniyor; bu ürünler pazarlarda, manavlarda ve zaman zaman kafe menülerinde karşına çıkıyor. Sezonunda bir kivi ya da aronya denemek, buraya gelenin şehirle ilgili öğrendiği küçük ama gerçek bir ayrıntı oluyor — turistik bir sunumdan çok, ilin kendi tarımsal kimliğiyle tanışmak gibi.

Yöresel mutfağa gelince, gezi ve yemek kaynaklarında Yalova Çorbası, Yalova Köftesi, milföylü kebap gibi isimler öne çıkıyor; bunları herkesin bildiğini ya da sık tükettiğini söylemek doğru olmaz, ama merkezdeki bazı lokantalarda karşına çıktığında denemek isteyenler oluyor. Kıyı şehri olmanın getirdiği mevsimlik balık kültürü de burada var — istavrit, palamut, lüfer gibi balıklar sezonunda sofralara giriyor; ama bu, Marmara kıyısındaki birçok şehirle paylaşılan bir alışkanlık, yalnızca Yalova'ya özgü değil.

Dışarıda yemek yemek gündelik hayatın doğal bir parçası; ne çok lüks bir mekân kültürü var ne de tamamen kısıtlı bir seçenek. Şehrin küçüklüğü burada da hissediliyor: mekân sayısı sınırlı ama merkezde ihtiyacı karşılayacak kadar çeşitlilik mevcut, kampüsten uzaklaştıkça bu çeşitlilik azalıyor.