Sabah kalkıp kampüse gitmek burada büyük bir dert değil. Sivas Cumhuriyet Üniversitesi'nin yerleşkesi şehir merkezine uzak değil, gün içinde belediye otobüsleriyle gidip geliyorsun — sabah bir otobüse atlıyorsun, ders bitince aynı hatla merkeze veya yurda dönüyorsun. Bu kısa mesafe, günü ikiye bölmüyor: bir dersin arasında merkeze inip bir işini halletmek ya da öğleden sonra kampüste kalıp arkadaşlarla oturmak aynı günün içine sığabiliyor. İkinci bir devlet üniversitesinin, Sivas Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'nin de şehirde olması, öğrenci nüfusunun tek bir kampüse sıkışmadığını, şehrin farklı noktalarında öğrenci yoğunluğu hissedildiğini gösteriyor.

Sıradan bir gün genelde şöyle geçiyor: sabah dersler, öğle arası kampüs içindeki kantin ya da yemekhanede geçen bir sohbet, öğleden sonra kütüphanede ya da bir grup ödevinde birlikte çalışma, akşamüstü merkeze inip arkadaşlarla buluşma. Şehir küçük olduğu için tanıdık yüzlerle sık sık karşılaşmak sıradan hâle geliyor — bir hafta içinde aynı kafede, aynı otobüste, aynı sokakta üç kere aynı insanı görmek burada normal karşılanan bir şey.

Arkadaşlık kurmak konusunda çoğu öğrenci burayı kolay bulduğunu söylüyor. Şehir küçük ölçekte olduğu için gruplar birbirine kapalı kalmıyor, farklı bölümlerden öğrenciler aynı ortamlarda buluşuyor, yeni gelen biri kısa sürede bir arkadaş çevresi ediniyor. Kampüs hayatı da bu sosyalleşmeyi destekliyor; kulüpler, öğrenci toplulukları ve fakülte etkinlikleri üzerinden tanışma fırsatı bulanlar çok. Aynı şehirden gelenlerin bir araya toplandığı küçük gruplar da oluşuyor ama bu, yalnızca kendi memleketinden insanlarla sınırlı kalmıyor genellikle — zaman içinde çevre genişliyor.

Vakit geçirme alışkanlığı da benzer bir örüntü izliyor: gün içinde kampüs, akşamüstü merkez. Ders çıkışı bir grup arkadaşla merkeze inmek, orada bir çay içmek, dükkanlara uğramak ya da sadece yürüyerek sohbet etmek yaygın bir alışkanlık. Hafta sonları ise daha sakin geçiyor; bazıları o günleri şehir dışına kısa bir kaçamak için, bazıları da sadece dinlenmek için kullanıyor. Şehrin ölçeği, her akşam yeni bir mekân keşfetme telaşına girmeni gerektirmiyor — birkaç yer zamanla herkesin uğrak noktası oluyor ve bu tekrarlayan düzen, kısa sürede bir "buraya ait olma" hissi veriyor.