Sivas'a dışarıdan gelince ilk fark ettiğin şeylerden biri, şehrin nüfusunun yıllardır düşüş yönünde olması — son dönemde Türkiye'de nüfusu en çok azalan illerin başında sayılıyor. Bu sokakta hemen göze çarpan bir şey değil ama zamanla hissediliyor: kırsaldaki köyler ve beldeler giderek boşalırken merkez nüfusu görece daha dirençli kalıyor. Yani şehrin kendisi, büzülen bir ilin en kalabalık, en canlı noktası. Bunun sana yansıyan sonucu şu: üniversite şehirde önemli bir demografik ağırlık taşıyor, gençlik nüfusunun büyük kısmı doğrudan kampüsle bağlantılı. Ders çıkışı meydanda, kafelerde ya da otobüs duraklarında karşılaştığın yaş profilinin sana yakın olması bu dengeden geliyor — Sivas'ta öğrenci olmak, şehrin genel görünürlüğü açısından hiç de marjinal bir konum değil.

Yerel halkın öğrenciye bakışı konusunda şehir, büyükşehirlerin kozmopolit kalabalığından çok, kendi tarihiyle uzun süre yaşamış, göç veren ama köklerine bağlı kalmış bir il karakteri taşıyor. Bu, ilk hafta yabancı gibi hissetmekle "buranın bir parçası" gibi hissetmek arasındaki mesafeyi kısaltıyor — esnaf, ev sahibi, otobüs şoförü gibi gündelik hayatın içindeki insanlar, dışarıdan gelen öğrenci nüfusuna genellikle yabancı değil; yıllardır üniversiteyle birlikte yaşayan bir şehrin alışkanlığı var. Yine de bunun herkes için aynı sıcaklıkta işlediğini söylemek doğru olmaz, bu tür gözlemler kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişebiliyor.

Şehrin nüfus yapısı kozmopolit bir çeşitlilikten çok, yerleşik ve geleneksel bir dokuya işaret ediyor — büyükşehirlerdeki gibi her köşeden farklı bir şehir insanının bir arada yaşadığı bir hava yerine, kendi ritmini uzun zamandır sürdüren bir topluluk hissi ağır basıyor. Bu durum iletişimi zorlaştırmıyor, tam tersine ortamı daha okunabilir kılıyor; insan ilişkileri daha yavaş ama daha kalıcı bir tempoda ilerliyor gibi anlatılıyor. Sivas'ın kendi dışına çıkmış, başka şehirlerde yaşayan geniş bir nüfusu olduğu da söylenir — bu doğruysa, şehre gurbetten dönülen bir yer gözüyle bakan, oradan gelmiş biriyle karşılaşma ihtimali de düşük değil, ama bunun günlük hayata nasıl yansıdığını kesin bir dille anlatmak zor, bu daha çok yerel bir izlenim.

Yeni gelen biri için uyum süreci açısından, şehrin küçük ölçekli ve tanıdık yapısı hem avantaj hem de dikkat edilmesi gereken bir nokta oluşturuyor: kalabalığın içinde kaybolma hissi az, ama aynı sebeple herkesin birbirini biraz tanıdığı bir ortamda ilk aylarda "yeni" olduğunu hissetmek de mümkün. Zamanla, aynı fakülte koridorlarında, aynı yurt önünde, aynı otobüs saatlerinde karşılaştığın insanlarla kurulan tanışıklık, bu mesafeyi hızla kapatıyor.