Sivas'ın kültürel hayatı, büyük şehirlerdeki gibi her akşam farklı bir etkinlik seçeneği sunmuyor; ama şehrin kendi tarihiyle kurduğu bağ, gündelik hayata beklenmedik bir doku katıyor. Kampüsten merkeze inince en somut şey, Cumhuriyet Meydanı çevresindeki 13. yüzyıldan kalma medrese kümesiyle sık sık karşılaşmak. Ders arası ya da akşamüstü buluşma noktası olarak kullanılan bu meydan, aslında yüzyıllar önce yapılmış taş işçiliğinin ortasında oturmak anlamına geliyor — bir süre sonra bunu sıradanlaştırıyorsun, ilk geldiğinde ise bu kadar tarihi dokunun günlük rotanın içine bu kadar doğal girmesi şaşırtıcı geliyor.

Şehrin en büyük kültürel çapası aslında merkezde değil, Divriği'de duruyor. Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası, Türkiye'nin UNESCO Dünya Miras Listesi'ne giren ilk mimari yapısı olarak biliniyor ve bu unvan Sivas'ın kültürel kimliğinde gerçek bir ağırlık taşıyor. Ama bunun ilçede olduğunu, merkezdeki gündelik hayatın parçası olmadığını baştan bilmek gerekiyor; bu, hafta içi ders çıkışı uğranacak bir yer değil, dönem içinde belki bir kez planlanıp gidilen bir gezi. Yani şehrin en büyük kültürel imzasıyla günlük temas farklı, planlı bir şey — bu da kültürel hayatı iki katmanlı düşünmeni gerektiriyor: merkezdeki alışıldık dokular ve ilçelerdeki büyük çapalar.

Etkinlik takvimine gelince, şehrin yılın belirli bir döneminde gerçek bir canlanma yaşadığını söylemek mümkün. 4 Eylül'e denk gelen dönemde şehir, kongre kimliğine atıfla bir dizi etkinlik düzenliyor: temsili canlandırmalar, karakucak güreş müsabakaları, satranç turnuvası gibi farklı alanlardan buluşan bir program dizisi bir araya geliyor. Bu günlerde şehrin havası değişiyor, meydan daha kalabalık oluyor ve genellikle üniversite çevresi de bu hareketliliğe bir şekilde dahil oluyor. Yılın geri kalanında ise kültürel hayat daha sakin bir tempoda ilerliyor; sürekli bir festival veya konser trafiği bekleyen biri için bu, büyük şehirlerle kıyaslandığında daha durgun bir tablo demek.

Sinema, tiyatro ya da düzenli sanat etkinlikleri açısından şehrin sunduğu seçenekler sınırlı kalıyor; bu konuda büyük şehirden gelenler belli bir eksiklik hissedebilir. Üniversite bünyesindeki etkinliklerin bu boşluğu bir noktaya kadar doldurduğu söylenebilir, ama şehrin kendi kültürel ritmi daha çok tarihi dokusuyla, meydanlardaki gündelik yaşamla ve yılın belirli dönemlerindeki yoğunlaşmayla kendini gösteriyor. Burada kültürel hayat, sürekli akan bir etkinlik takviminden çok, şehrin taşına işlemiş bir geçmişle kurulan sessiz ama sürekli bir temas biçiminde yaşanıyor.