Kars'ta bir gün genelde benzer bir ritimle başlar: yurttan veya evden çıkıp kampüse gitmek, günün büyük kısmını orada geçirmek, akşamüstü merkeze inmek ya da doğru yurda dönmek. Şehir küçük olduğu için bu ritim fazla değişmez, ama tam da bu yüzden insanı sıkmadan bir düzen oturtur — birkaç hafta içinde hangi saatte hangi otobüsün geleceğini, hangi kafede kimin oturduğunu bilir hale gelirsin.

Kampüs hayatının merkezi, şehrin içinden geçen yol üzerindeki yerleşke. Buraya gidip gelmek günlük hayatın omurgası; ders aralarında kampüs içinde vakit geçirmek, öğle arası bir şey yiyip tekrar derse dönmek, akşam üstü aynı yoldan şehre inmek herkesin rutini. Kafkas Üniversitesi'nde okumak, büyük şehir kampüslerindeki gibi kalabalık bir anonimlik hissi vermiyor; sınıf arkadaşların, komşu bölümden tanıdıkların, hatta bazı hocaların yüzü zamanla tanıdık gelmeye başlıyor. Bu da arkadaşlık kurmayı nispeten kolaylaştırıyor — yeni gelen biri ilk haftalarda birkaç ortak dersten, yurt koridorundan veya aynı memleketten gelen tanıdıklardan bir çevre ediniyor, ilerleyen aylarda bu çevre kendiliğinden büyüyor.

Ders çıkışı merkeze inmek, kampüsten şehre geçişin en somut anı. Otobüsten indiğinde karşına çıkan manzara hep aynı karakterde: birbirini dik kesen düzgün caddeler, kesme taştan yapılmış eski binalar arasında yürümek. Bu doku şehrin günlük fonu; market alışverişine giderken de arkadaşla buluşmaya giderken de aynı sokaklardan geçersin, ve zamanla bu düzenli, biraz da ağırbaşlı görünüm şehrin sıradan bir parçası haline gelir. Bazıları bunu "şehir hiç değişmiyor ama en azından kaybolmuyorsun" diye tarif ediyor; merkezde yön bulmak, dar sokaklı organik bir dokuya göre epey kolay.

Vakit geçirilen yerler genellikle merkezdeki kafeler, birkaç sabit lokanta ve arkadaş evleri. Büyükşehirlerde alışılan çeşitlilikte bir gece hayatı burada yok; akşamlar sakin geçiyor, hafta içi tempo düşük kalıyor. Bu kimine göre sıkıcı gelebiliyor, kimine göre ise ders çalışmaya ve arkadaşlarla daha sakin sohbetler etmeye alan açıyor — buna nasıl bakacağın büyük ölçüde neye alışkın olduğuna bağlı. Hafta sonları biraz daha hareketli; kampüs arkadaşlarıyla şehir içinde yürüyüşe çıkmak, aynı kafede saatlerce oturmak, bazen şehir dışına kısa bir kaçamak yapmak gündelik alışkanlıklardan.

Kampüs kulüpleri ve öğrenci toplulukları var, ama katılım büyük şehirlerdeki kadar yoğun ve çeşitli değil; forumlarda ve öğrenci yorumlarında bu konudaki değerlendirmeler birbirinden farklı — kimi üniversite hayatından memnun kalırken kimi etkinlik eksikliğinden şikâyet ediyor. Genel eğilim, kampüs hayatının kendine özgü bir sadeliği olduğu ve bunun herkes için aynı şekilde karşılanmadığı yönünde.

Şehrin küçüklüğü günlük hayatı pratik hâle sokuyor: her yere yürüyerek ya da kısa bir otobüs yolculuğuyla gidilebiliyor, günün planı fazla karmaşıklaşmıyor. Aynı küçüklük, sosyal çevrenin de nispeten hızlı daralıp yerleşmesine yol açıyor; ilk dönem tanıdığın insanlarla dört yıl boyunca aynı çevrede kalma ihtimalin yüksek. Bu hem güven veren hem de bazen "hep aynı yüzler" hissi yaratan bir denge.