Kahramanmaraş'ta yemek, öğrencinin şehirle kurduğu ilişkinin sessizce en kolay parçalarından biri. Kampüs çevresinde de merkezde de karnını doyurmak için fazla dolaşmaya gerek kalmıyor; esnaf öğrenciye alışkın, öğle saatlerinde lokanta ve büfelerin önü hareketleniyor, akşam da merkeze inenler için seçenek eksik olmuyor. Avşar çevresi günlük, hızlı ve pratik yemeğin adresi — ders arası atıştırmalık ya da öğle arası doyurucu bir tabak için oradan çıkmaya gerek yok. Akşam bir şeyler için buluşulacaksa merkeze inmek tercih ediliyor; hem seçenek daha çok hem de yemek sonrası çay içip oturacak bir yer bulmak daha kolay oluyor.

Şehrin mutfak kimliği söz konusu olduğunda Kahramanmaraş'ın kendine ait, başka hiçbir yere mal edilemeyecek iki imzası var. Bunlardan biri dövme dondurma — burada satılan dondurma, çoğu şehirde bilinen "Maraş usulü" adıyla anılan modern yorumdan farklı bir şey; tescilli, geleneksel bir üretim zinciri var arkasında. Ahır Dağı çevresinde yetişen yabani orkidelerden elde edilen salep ve keçi sütüyle yapılan bu dondurma, o yüzden elastik ve geç eriyen bir yapıya sahip; satırla kesilip servis edilmesi de şehirde neredeyse gündelik bir görüntü. Buraya gelen öğrencilerin çoğu bir noktada gerçek dövme dondurmayı deniyor, çünkü şehrin dondurmacıları bu konuda oldukça iddialı; bunu bir kez tattıktan sonra "her yerdeki Maraş dondurması" ile aradaki farkı ayırt etmek kolaylaşıyor.

İkinci imza da Maraş biberi. Bu sadece yemeklere serpilen bir baharat değil; tescilli bir menşe ürünü ve şehrin mutfak kimliğinin çekirdeğinde yer alıyor. Yemeklerin çoğunda hafif ama karakteristik bir acılık hissediliyor, bu tada bir süre sonra alışmak şehirde yemek kültürünün bir parçası oluyor.

Bunların yanında sofralarda sık karşılaşılan başka lezzetler de var — tarhana burada da öne çıkıyor, ama alışılmış çorba halinden farklı olarak kurutulmuş haliyle çerez gibi de yeniyor, kızartılarak da servis edilebiliyor; bu haliyle ilk defa karşılaşan biri biraz şaşırabiliyor. Kelle paça özellikle sabah saatlerinde tercih edilen bir klasik, şehirde bu konuda uzmanlaşmış epey işletme var. Kırmızı biberin bölgesel bir tarım havzasının parçası olduğunu, yani sadece Kahramanmaraş'a değil çevre illere de yayılan paylaşılan bir ürün olduğunu bilmek gerekiyor — burada öne çıkan asıl şey biberin işlenmesi ve tescili. Aynı şekilde fıstık ezmesi de şehrin tescilli bir ürünü olsa da üretiminde komşu ilin fıstığına dayanıyor; bu da paylaşılan bir zincirin parçası.

Geç saatte bir şeyler yemek isteyenler için merkezde ve kampüs çevresinde açık kalan yerler bulunuyor, özellikle hafta içi ders sonrası ya da hafta sonu akşamları bu tür yerler dolu oluyor. Genel olarak Kahramanmaraş'ta yemek, bütçeyi zorlayan bir mesele olmaktan çok, şehrin kendine has tatlarını keşfetme fırsatı sunan bir gündelik ritüele dönüşüyor.