Hakkâri'ye ilk gelişte ulaşım konusunda karşılaşılan en büyük sürpriz genelde havalimanının konumu oluyor. Hakkâri Yüksekova Selahaddin Eyyubi Havalimanı ismindeki "Hakkâri"ye rağmen aslında Yüksekova ilçesinde; il merkezine iniş yapmıyorsun, önce Yüksekova'ya iniyorsun, sonra oradan il merkezine ayrı bir yolculuk başlıyor. Bu da dönem başında ya da tatil dönüşlerinde yolculuğun tek parça değil iki aşamalı olduğu anlamına geliyor: önce uçak, sonra havalimanından il merkezine minibüsle bir saate yakın süren bir aktarma. Direkt uçuşlar da yalnız İstanbul ve Ankara üzerinden yapıldığı için başka bir şehirden geliyorsan genelde bu iki noktadan aktarma yapman gerekiyor; bu, seyahat planını yaparken hesaba katman gereken bir ayrıntı.

Havayolu dışında bir seçenek Van üzerinden karayoluyla gitmek. Van'a uçup oradan otogardan karayoluna geçenler de var; bu güzergâh dağlık arazi boyunca uzun sürüyor, virajlı ve inişli-çıkışlı bir yoldan geçiliyor. Şırnak üzerinden gelen karayolu da benzer şekilde uzun ve arazi nedeniyle yavaş ilerleyen bir yol; demiryolu bağlantısı olmadığı için tren bir seçenek değil, Van üzerinden gitmek isteyenler trenle önce Van'a ulaşıp oradan devam etmek durumunda.

Bütün bunların pratik sonucu şu: Hakkâri'ye gidiş-geliş, çoğu şehirdeki gibi "uçağa bin, in, git" şeklinde tek adımlı değil; yolun kendisi zaman alıyor ve bu süreye alışmak gerekiyor. Özellikle dönem başı-sonu gibi yoğun geçiş dönemlerinde bu yolculuğu önceden planlamak, hava koşullarını da göz önünde bulundurmak yaygın bir alışkanlık hâline geliyor.

Şehir dışına bu şekilde uzanan bir yolculuk söz konusu olsa da, il sınırının İran ve Irak'a açılan kapıları da var — Esendere ve Derecik gibi sınır kapıları üzerinden bu iki komşu ülkeye geçiş mümkün. Bu, günlük hayatı doğrudan etkileyen bir şey değil ama şehrin "sınır ili" kimliğinin ulaşım haritasına yansıyan bir parçası; gündemde pek karşına çıkmasa da şehrin nereye komşu olduğunu hatırlatan bir ayrıntı.

Şehir içi ulaşıma gelince, Hakkâri küçük ölçekli bir il merkezi olduğu için toplu taşıma büyük şehirlerdeki gibi karmaşık bir ağ değil; günlük ulaşım büyük ölçüde minibüslerle sağlanıyor. Kampüse gidiş-geliş de bu minibüs hattı üzerinden yürüyor, yani sabah derse giderken ya da akşam yurda dönerken alışılan yöntem bu. Merkezin kendisi küçük olduğu için çoğu yer yürüyerek de ulaşılabilir mesafede; arazi engebeli olduğu için bisiklet gibi alternatifler pek tercih edilmiyor, minibüs ve yürüyüş öne çıkıyor.