Hakkâri'ye ilk gelen bir öğrenciyi en çok şaşırtan şeylerden biri, şehrin idari olarak ne kadar küçük bir ölçekte kurulu olduğu — merkez ve dört ilçeden oluşan, büyükşehirlerin mahalle ölçeğini bile geçmeyen bir yerleşim. Bu küçüklük ilk haftalarda hemen hissediliyor: çarşıya inen, aynı kafede oturan, aynı minibüsü bekleyen insanlar zamanla tanıdık yüzlere dönüşüyor. Büyük bir şehirden gelenler için bu bazen "herkesin birbirini bildiği" bir ortamda yaşamak anlamına geliyor — kalabalıkta kaybolma lüksü yok, ama bunun karşılığında kısa sürede bir yerin bilinen yüzü hâline gelmek de mümkün.

Üniversite, bu küçük ölçekli şehirde nüfusça görece büyük ve görünür bir topluluk oluşturuyor; yani öğrenci olmak burada sıradan değil, şehrin gündelik hayatının önemli bir parçası. Esnaf, minibüsçü, kafeci öğrenciyi tanımaya, ona göre davranmaya zaman içinde alışıyor — ilk dönem sonunda anlatılan da genelde bu: başta yabancı hissedilen bir yer, birkaç ay içinde tanıdık bir yere dönüşüyor. Ama bunun tersi de doğru — şehir küçük olduğu için mahremiyet ve anonimlik beklentisiyle gelenler bunu burada bulamayabilir.

Hakkâri'nin sosyal dokusu kozmopolit değil, geleneksel bir yapıya sahip; büyükşehirlerin karma, hızlı değişen nüfus yapısından farklı olarak burada yerleşik, birbirine bağlı bir yerel halk var. Bu, farklı bir şehirden gelen için ilk başta bir mesafe hissi yaratabilir, ama zamanla — özellikle üniversite çevresinde, öğrencilerle sıkça etkileşime giren esnaf arasında — bu mesafenin yumuşadığı, karşılıklı bir alışkanlığın oluştuğu söyleniyor. Yerel halkın öğrenciye bakışı, şehrin kendi ritmine yabancı biri olarak değil, artık kentin bir parçası olarak şekilleniyor.

Günlük hayatta yerel dilin de duyulduğu bir şehir burası; resmi ve akademik hayatta Türkçe her zaman geçerli olsa da, sokakta, pazarda farklı bir dilin konuşulduğuna şahit olmak Hakkâri'ye yeni gelen biri için alışılması gereken bir detay. Bu durum iletişimi zorlaştırmıyor — üniversite ortamında herkes Türkçe anlaşıyor — ama şehrin kendine has kültürel dokusunu hissetmenin ilk işaretlerinden biri oluyor.

Uyum süreci genellikle ilk birkaç ay içinde tamamlanıyor. Şehrin küçüklüğü, başta "burada dört yıl nasıl geçireceğim" sorusunu akla getirse de, aynı küçüklük kısa sürede bir avantaja dönüşüyor: az sayıda insanla sık sık karşılaşmak, hızlı bir aidiyet duygusu doğuruyor. Farklı şehirden gelenlerin çoğu, ilk dönem sonunda artık şehirde yabancı değil, tanınan biri olduklarını fark ediyor.