Buraya gelenlerin ilk fark ettiği şeylerden biri, sofradaki meyve-sebzenin tazeliği oluyor. Şehrin çevresi zaten narenciye ve bahçe ürünleriyle dolu olduğu için, mevsiminde portakal, mandalina, kavun, karpuz gibi ürünlere hem kampüs çevresindeki küçük marketlerde hem de şehir merkezinde kolayca rastlanıyor — bu, öğrenci bütçesiyle beslenme açısından fark yaratan bir ayrıntı. Şehir merkezinde cumartesi günleri kurulan açık pazar, hafta sonu Güzelyurt'a inenlerin taze ürün almak için uğradığı bir durak.

Günlük yeme-içme ihtiyacı açısından şehir iki katmanlı işliyor. Kalkanlı köyünde, kampüsün hemen yanı başında birkaç market ve birkaç küçük yeme-içme mekânı var; günlük atıştırmalık, basit bir öğün ya da akşam arkadaşlarla oturacak bir yer bulmak için yeterli ama seçenek çok geniş değil. Daha fazla çeşit isteyenler ders çıkışı ya da hafta sonu Güzelyurt merkezine iniyor; şehirdeki lokantalar, kafeler ve esnaf dükkânları kampüs çevresine göre daha zengin bir seçenek sunuyor. KSTÜ zaten şehir merkezinde olduğu için o kampüsün öğrencileri günlük yemek ihtiyacını doğrudan kent dokusunun içinde karşılıyor; genel izlenim yeterli ama büyük şehirlerdeki çeşitlilikle kıyaslanmayacak bir ölçekte.

Geç saatlere kalan yemek arayışı Güzelyurt'un küçük-şehir karakterini hissettiren noktalardan biri; gece geç saatte açık yer bulmak büyük şehirlerdeki gibi kolay değil, bu yüzden akşam planı buna göre yapılıyor. Kıbrıs mutfağının paylaşılan lezzetleri — hellim, şeftali kebabı gibi — burada da sofralarda yer buluyor, ama bunlar adanın geneline ait, Güzelyurt'a özgü bir sürpriz değil. Şehre özgü olan taraf daha çok narenciye kültürüyle iç içe geçmiş lezzetler; taze sıkılmış portakal suyu ya da yöresel tatlar, özellikle yaz aylarında şehrin gündelik yeme-içme kültürüne kendine has bir tat katıyor.