Güzelyurt'a ilk gelen öğrencinin hemen fark ettiği şey, şehrin insan dokusunun büyük bir metropolün karmaşasından uzak, oturmuş bir yapıya sahip olması. Bunun bir kısmı tarihsel bir nedene dayanıyor: 1974 sonrasında Baf'ta yaşayan Türkler nüfus mübadelesiyle Güzelyurt'a yerleşmiş, bugünkü yerel halk büyük ölçüde bu geçmişle şekillenmiş bir topluluk. Bunun pratikteki karşılığı şu: şehir zaten kendi içinde bir "yeni yerleşim" hikâyesiyle kurulmuş, dolayısıyla dışarıdan birinin gelip buraya yerleşmesi yereldeki insanlara hiç yabancı bir durum değil.

Nüfusun büyüklüğüne dair kesin bir rakam vermek burada yanıltıcı olur — özellikle Lefke'nin 2016'da ayrı bir ilçe hâline gelmesinden sonra, eski sayım verileri Güzelyurt ile Lefke bucağını birlikte gösterdiği için o eski rakamlar bugünün sınırlarını yansıtmıyor. Ama sayı bir yana, öğrencinin gündelik hayatında hissettiği şey ölçek: iki üniversitenin (ODTÜ Kuzey Kıbrıs Kampüsü ve Kıbrıs Sağlık ve Toplum Bilimleri Üniversitesi) burada bulunması, şehrin öğrenciye yabancı bir grup gibi değil, artık tanıdık bir nüfus parçası gibi bakmasını sağlıyor. Çarşıda, pazarda ya da terminalde öğrenci olduğun belli olduğunda bunun garip karşılanmadığını, buranın öğrenci varlığına alışmış olduğunu hissediyorsun.

Yerel halkın günlük ilişki kurma biçimi büyük şehirlerdeki mesafeli tavırdan farklı; küçük ölçekli bir yerleşimde esnafla, komşuyla, minibüs şoförüyle kurulan ilişki daha kişisel bir hâl alıyor. Bu tür gözlemler daha çok öğrencilerin kendi aralarında paylaştığı izlenimler, kesin bir yargı olarak sunmak doğru olmaz, ama genel eğilim bu yönde. Dil ve iletişim açısından da farklı bir şehirden gelen biri için büyük bir kopukluk yaşanmıyor; hem yerleşik nüfusun hem de üniversite ortamının bu tür geçişlere alışkın olması ilk haftalardaki tanışma sürecini kolaylaştırıyor.

Şehrin geleneksel mi kozmopolit mi olduğu sorusuna gelince, Güzelyurt ne büyük şehirlerin çok kültürlü karmaşasını ne de tamamen kapalı bir kasaba havasını taşıyor. Öğrenci nüfusunun varlığı şehre belli bir hareketlilik ve tazelik katıyor, ama bu hareketlilik yerleşik toplumsal dokuyu bastıracak kadar büyük değil. Bu da öğrenciye hem kendine ait bir öğrenci çevresi kurma hem de şehrin yerel ritmine daha yakından şahit olma imkânı veriyor — büyük bir şehirde kaybolup gidebilecek bu tür gündelik etkileşimler burada daha görünür kalıyor.