Güzelyurt'ta üniversite öğrencisi olmanın günlük hâli, hangi kurumda okuduğuna göre biraz farklılaşıyor — çünkü şehrin iki ucunda iki ayrı öğrenci hayatı var. ODTÜ Kuzey Kıbrıs Kampüsü'nde okuyanlar için gün, Kalkanlı'daki kampüsün içinde başlıyor ve çoğunlukla orada bitiyor; KSTÜ'de okuyanlar içinse gün, kent merkezinin tam ortasında geçiyor. İkisi de aynı şehrin öğrencisi ama günlük rutinleri gerçekten farklı akıyor.

Kalkanlı'da kampüs kendi başına küçük bir yaşam alanı gibi işliyor — ders, yemekhane, kütüphane, sosyal alanlar hepsi aynı sınırlar içinde. Köyün kendisi hemen bitişikte olduğu için market ihtiyacı, ara sıra bir çay ya da basit bir eğlence yeri için Kalkanlı'ya yürüyerek inilebiliyor; bu kısa mesafe günlük hayatın doğal bir parçası hâline geliyor. Ama asıl şehre, yani Güzelyurt merkezine gitmek ayrı bir plan gerektiriyor — otobüsle ya da arkadaşlarla paylaşılan bir taksiyle. Bu yüzden ODTÜ öğrencilerinin çoğu için Güzelyurt'a inmek günlük değil, haftalık bir ritüele dönüşüyor: hafta sonu alışverişi, çarşıda dolaşmak, farklı bir yemek yemek isteyince ya da sadece kampüsten çıkıp başka bir hava solumak isteyince yapılan bir çıkış. Bu da kampüs içi sosyal hayatı doğal olarak öne çıkarıyor — arkadaşlıklar, kulüpler, ortak etkinlikler büyük ölçüde kampüsün kendi sınırları içinde kuruluyor, çünkü gündelik temas noktası zaten orası.

KSTÜ'de durum tam tersi bir rahatlık sunuyor. Kampüs kent merkezinde olduğu için çarşıya, terminale, günlük ihtiyaçlara ulaşmak için ayrı bir plan yapmaya gerek kalmıyor; ders çıkışı birkaç adımda kendini şehrin içinde buluyorsun. Bu, güne bir tür kolaylık katıyor — arada bir işini halletmek, bir şeyler almak ya da sadece yürüyüşe çıkmak için kampüsten uzaklaşmak gerekmiyor. Merkeze bu yakınlık, sosyal hayatın da kampüs dışına daha kolay taşmasını sağlıyor; vaktin bir kısmı doğal olarak şehrin kendisinde geçiyor.

Arkadaş edinmek konusunda küçük şehir olmanın etkisi ikisinde de benzer şekilde hissediliyor — çevre dar olduğu için aynı yüzlerle sık karşılaşmak, tanışıklıkların hızlı ilerlemesi genellikle kolaylaştırıcı bir şey. Yeni gelen biri birkaç hafta içinde hem kendi bölümünden hem de dışarıdan tanıdık bir çevre edinebiliyor; büyük şehirlerdeki gibi kalabalığın içinde kaybolma hissi burada pek yaşanmıyor.

Yılın belli bir döneminde bu ritim biraz değişiyor. Haziran ayı geldiğinde, Portakal Festivali'nin hazırlıkları ve kendisi Güzelyurt'u alışılmışın dışında bir hareketliliğe sokuyor; ODTÜ öğrencilerinin yoğun olduğu bu dönemde şehir hem ziyaretçi hem etkinlik açısından canlanıyor. Yaz döneminde kampüste kalan ya da bu tarihlerde şehirde bulunan öğrenciler için festival, normalde sakin akan gündelik hayata kısa süreliğine farklı bir tempo katan bir ara oluyor — çoğu öğrenci bu dönemi şehri biraz daha "hareketli" hatırladığı bir kesit olarak anlatıyor.

Vakit geçirme alışkanlıkları da bu iki eksende şekilleniyor: Kalkanlı tarafında kampüs içi sosyal alanlar ve köydeki birkaç sınırlı mekân öne çıkarken, kent merkezinde okuyanlar için çarşı çevresi ve şehrin kendi sosyal dokusu gündelik buluşma noktası oluyor. İkisi de öğrenciye kendi ölçeğinde bir rutin sunuyor — biri kampüs merkezli, sınırları belli ve düzenli; diğeri şehir merkezli, biraz daha içine karışan bir yaşam.