Sıradan bir gün genelde sabah Kuzey Kampüsü'ne çıkmakla başlıyor; şehrin farklı yerleşkelere yayılmış olması, bazı derslerin bir bölgede bazılarının başka bir noktada görülebileceği anlamına geliyor — gün içinde kampüsler arası kısa bir hareket, haftalık düzenin baştan bir parçası. Ders çıkışında merkeze inmek, arkadaşlarla buluşup bir şeyler içmek ya da ödev üstüne konuşmak alışkanlık hâline geliyor; akşamüstü yurda ya da eve dönüş de büyük şehirlerdeki gibi uzun ve yorucu bir mesele değil, günün doğal bir parçası.

İlçelerde okuyan ya da staj için ilçe meslek yüksekokullarına giden öğrenciler için gündelik manzara biraz farklı şekilleniyor: Osmancık, Sungurlu, İskilip gibi yerlerde Kızılırmak ve üzerindeki köprüler günün bir parçası olarak akıp gidiyor — sabah okula giderken ya da öğle arasında nehir kenarında yürürken karşılaşılan, zamanla sıradanlaşan bir doku. Merkezdeki öğrenci için bu kadar öne çıkan bir sahne değil, ama ilçe kampüslerinde vakit geçirenler için şehrin suyla kurduğu bu ilişki günlük yaşamın görünmez bir arka planı gibi çalışıyor.

Arkadaşlık kurmak konusunda burayı zorlayıcı bulan pek olmuyor; şehir küçük olduğu için aynı yüzlerle sık sık karşılaşmak, kısa sürede tanıdık bir çevre oluşturmak mümkün. Kampüs içinde kulüp etkinlikleri, seminerler ve yıl boyu süren küçük organizasyonlar genellikle sosyal hayata bir omurga kazandırıyor; büyük şehirlerdeki kalabalık etkinlik takvimiyle kıyaslanmasa da, boş vakit geçirecek bir çevre bulmak zor değil.

Yılın belli bir haftası bu ritme farklı bir hareket katıyor: Hitit Fuar ve Festivali zamanı Hürriyet Meydanı'nda yapılan kortej ve leblebi yarışması gibi etkinlikler, o günlerde öğrencilerin de doğal olarak sokağa çıktığı, meydanda toplandığı bir dönemsel canlanma yaratıyor. Normalde sakin akan gündelik hayatın bu haftalarda biraz kalabalıklaşması, kampüs dışı sosyal hayatın nadir ama belirgin bir parçası olarak hafızada yer ediyor.

Genel olarak günlük ritim, büyük bir şehrin getirdiği koşuşturmadan uzak; ders, kampüs, merkez ve yurt arasındaki mesafe kısa olduğu için gün içinde zaman kaybı hissi az oluyor. Bu da boş vakti ders çalışmaya, küçük gruplarla vakit geçirmeye ya da kampüs etkinliklerine ayırmayı kolaylaştırıyor; hafta sonları ise genellikle arkadaş çevresiyle merkezde buluşmak, bir kafede oturmak ya da kampüs içi bir etkinliğe katılmak şeklinde geçiyor.