Çorum'a ilk gelenlerin çoğunun fark ettiği şey şu: buraya trenle gelinmiyor. Şehrin demiryolu bağlantısı yok, yani başka şehirden gelirken ya da tatilde memlekete dönerken tren bir seçenek olarak hiç masaya gelmiyor. Havalimanı da il sınırları içinde yok; en yakın uçuş noktası Amasya tarafındaki Merzifon Havalimanı, oraya da yine karayoluyla gidiliyor. Bu iki şey bir araya gelince ortaya net bir gerçek çıkıyor: Çorum'da ulaşım hayatı baştan sona otobüs ve karayolu üzerine kurulu. Dönem başında eşyalarla gelmek, tatilde şehre gitmek, hafta sonu ailenin yanına uğramak — hepsi otogar üzerinden planlanıyor. İlk yıl bu biraz alışılması gereken bir şey; büyük şehirden ya da havalimanlı bir yerden gelenler için "uçağa atlayıp gitme" refleksi burada işlemiyor, yolculuklar daha çok önceden plan gerektiriyor.

Şehir içi ulaşımda günlük rutin genelde kampüs-yurt-merkez üçgeninde şekilleniyor. Sabah kampüse gidiş, öğleden sonra derslerin bitmesiyle merkeze inme, akşam yurda ya da eve dönüş — bu döngü şehir toplu taşımasıyla ya da yürüyerek büyük ölçüde karşılanabiliyor. Merkezin çok büyük olmaması, yürüyerek gidilebilecek mesafelerin fazla olması demek; bu da özellikle araç sahibi olmayanlar için günlük hayatı kolaylaştıran bir taraf. Gece geç saatte dışarıda kalma ya da geç bir yerden dönme durumunda ulaşım seçenekleri büyük şehirdeki kadar çeşitli değil, bu yüzden akşam planları genelde biraz daha erken saatlere sıkıştırılıyor.

Şehir dışına çıkış tarafında Çorum'un konumu aslında işe yarıyor; Ankara-Samsun hattı üzerinde bir yerde olması, kuzey-güney ve doğu-batı yönlerine giden yolların şehirden geçmesi anlamına geliyor. Bu da otobüs seferlerinin çeşitliliği açısından avantaj sağlıyor — çevre illere ya da büyük şehirlere gitmek istendiğinde seçenek bulmak zor olmuyor, sadece bu yolculuğun süresi ve şekli her zaman karayolu üzerinden düşünülüyor. Yani Çorum'da öğrenci olmak, ulaşım açısından "otobüse alışmak" ile başlıyor ve bu alışkanlık dört yıl boyunca planlama biçimini şekillendiriyor.