Çorum'a ilk gelişin kendisi bir şeyi daha ilk saatte netleştiriyor: buraya trenle ya da uçakla inilmiyor. Şehirde demiryolu bağlantısı yok, doğrudan uçuş da yok — yani şehre giriş neredeyse herkes için otobüs terminaliyle başlıyor. Farklı bir şehirden gelenlerin çoğu bu detayı önceden bilmiyor, ilk şaşkınlık da genelde burada yaşanıyor: "nasıl yani, direkt otobüsle mi gidiyoruz" sorusu ailelerin WhatsApp gruplarında dönüp duruyor. Ama bir kere terminalden inip merkeze doğru ilerlendiğinde bu ilk tuhaflık hızla yerini başka bir şeye bırakıyor.

Şehir merkezine adım attığında gözün ilk takıldığı şey genelde Saat Kulesi oluyor — sarı taşıyla, minareyi andıran silüetiyle kendini hemen belli eden, meydanın ortasında duran bir işaret. Yeni gelen biri için şehir merkezinin "burası" hissi büyük ölçüde bu kule ve etrafındaki hareketlilikle kuruluyor; yaz aylarında geliş tarihi Hitit Fuar ve Festivali'ne denk gelirse ilk hafta doğrudan kortej, meydan kalabalığı ve festival telaşıyla tanışmak da mümkün oluyor, bu da şehri hemen "yaşayan bir merkez" olarak görmeyi kolaylaştırıyor.

İklim konusunda ise beklentiyle gerçek arasında bir fark var. Çorum resmî olarak Karadeniz Bölgesi'nde yer aldığı için ilk gelen çoğu kişi yeşil, nemli, yağmurlu bir hava bekliyor; oysa şehir merkezi karasal ve bozkıra yakın bir karaktere sahip, yazın kuru ve sıcak geçiyor. Bu yüzden "Karadeniz ili" etiketiyle gelen beklenti ile merkezde karşılaşılan manzara birbirini tutmuyor — bu farkı ilk fark eden genelde yaz sonunda gelenler oluyor, kışın gelenler için ayrım daha az çarpıcı.

Hattuşa'yı ilk haftalarda görmeyi planlayanlar için de bir düzeltme gerekiyor: UNESCO listesindeki bu ören yeri şehir merkezinin hemen dışında değil, oldukça uzağında, ayrı bir ilçede. Yani "okula gider gibi bir gün gidip görürüm" beklentisiyle gelenler, bunun günlük hayatın parçası değil, önceden planlanması gereken bir gezi olduğunu anlıyor. Bu da ilk izlenimi biraz değiştiriyor — şehir, tarihi kimliğini merkezde değil, biraz uzaktan taşıyan bir yer olarak tanınmaya başlıyor.

Çorum'un genel havası konusunda da ilk bakışta oturması zor bir çelişki var. Şehir bir yandan kendi imkânlarıyla sanayileşmiş, üretimiyle öne çıkan bir yer izlenimi veriyor; sokakta, sanayi bölgelerinde bir hareketlilik hissediliyor. Ama aynı zamanda nüfusu büyüyen, hızla kalabalıklaşan bir metropol havası da yok — birkaç hafta içinde şehrin ne durgun bir taşra kasabası ne de büyüyen bir şehir olduğunu, ikisinin ortasında bir yerde durduğunu fark ediyorsun. Bu da ilk günlerdeki "acaba burada neler oluyor" sorusunun cevabını biraz zamana yayıyor.

İlk hafta genelde terminal, yurt, kampüs ve merkez arasında gidip gelmekle geçiyor; bu süreçte şehir büyük şaşırtmalar yaşatmıyor, daha çok "sakin ama boş değil" bir izlenim bırakıyor. Zamanla — festival dönemleri, meydan hareketliliği, mevsim değişimleriyle birlikte — bu ilk soğukkanlı izlenim yerini daha tanıdık bir alışkanlığa bırakıyor. Çorum'u ilk haftasında tarif etmek isteyen biri için en oturaklı kelime muhtemelen "sakin" değil, "dengeli" oluyor: ne büyük şehrin bunaltıcı temposu var, ne de küçük bir kasabanın durağanlığı — ikisi arasında, kendi ritmini bulmuş bir yer.