Çorum'a dışarıdan gelen biri için şehrin insan dokusu, büyük şehirlerin karma kalabalığından epey uzak bir şey. Yerleşik, kendi ritmini uzun zamandır oturtmuş bir şehir burası; ilk hafta bunu hemen hissediyorsun. Esnaf, komşu, dolmuş şoförü — birbirini biliyor ya da en azından tanıdık bir yüz görüyor gibi davranıyor. Bu, öğrenciye karşı da geçerli: üniversiteli olduğun, "buralı olmadığın" ilk bakışta anlaşılıyor ama bu bir yabancılaşmaya değil, çoğunlukla meraklı bir ilgiye dönüşüyor. Esnafla, ev sahibiyle, çarşıdaki insanlarla konuşmak zor değil; şehir küçük olduğu için karşılaşmalar kısa sürede tekrarlayan, tanıdık hâle gelen bir şeye dönüşüyor.

Bununla birlikte Çorum'un demografik gerçekliğinin bir yanı da şu: bu bir göç veren şehir. Yıllardır İstanbul'a, Ankara'ya, hatta yurt dışına doğru bir nüfus hareketi var; genç nüfus okumak veya iş bulmak için şehirden ayrılma eğiliminde. Bu paradoks öğrenci için ilginç bir manzara çıkarıyor ortaya: bir yandan kendi kendine sanayileşmiş, üretken, "Anadolu Kaplanı" diye anılan bir ekonomik kimlik var; öte yandan şehir nüfusça büyümüyor, hatta zamanla azalıyor. Yani dışarıdan gelen öğrenci, hareketli bir büyüme şehrine değil, üretimi güçlü ama nüfus akışı ters yöne dönmüş bir yere geliyor. Bunun gündelik hayata yansıması şu: şehir kalabalıklaşmıyor, yeni semtler hızla büyümüyor, trafik-nüfus baskısı hissedilmiyor — ama "genç, dinamik, sürekli yenilenen şehir" beklentisiyle gelenler bunu bulamayabilir. Öğrenci nüfusu şehrin demografik tablosunda görece belirgin bir grup; üniversitenin varlığı özellikle merkezi bölgelerde gençlerin görünürlüğünü artırıyor, ama şehrin genel karakterini kökten değiştirecek bir kalabalık değil.

İletişim açısından zorlanan çok az öğrenci var; yerel ağız biraz farklı olsa da anlaşmak sorun çıkarmıyor. Şehir kültürel olarak daha çok muhafazakâr-geleneksel bir doku taşıyor; bu, günlük yaşamda saygılı, temkinli bir tavır beklendiği anlamına geliyor daha çok. Kozmopolit bir karışım aramak isteyenler için Çorum bunu vermiyor; ama yeni gelen birinin kabul görmesi, mahalleye ısınması, esnafla selamlaşır hale gelmesi genellikle uzun sürmüyor. Nüfus yapısındaki bu istikrar — hem "herkes birbirini tanır" hissi hem de büyümeyen, sakin ölçek — öğrencinin çevresine alışma sürecini büyük şehirlere göre daha çabuk ve daha az yorucu kılıyor.