Ardahan'a ilk gelenlerin çoğu şehri otobüsten indiği an değil, merkeze doğru yürürken tanımaya başlıyor: kentin ortasından geçen Kura Nehri ve hemen kıyısındaki Ardahan Kalesi ilk günden gözüne çarpan görüntü oluyor. Büyük şehirlerde alışılan "önce AVM, sonra meydan" sırası burada işlemiyor; merkeze girişin görsel imzası bu nehir-kale ikilisi, ve ilk haftanda bir akşam buraya gelip biraz durup bakıyorsun, çünkü şehrin neresi olduğunu anlamanın en kolay yolu bu.

Gelmeden önce herkesin kulağına çalınan bir şey var: Ardahan'ın Türkiye'nin en soğuk illerinden sayıldığı. Bu bilgiyle gelen genelde iki şekilde şaşırıyor — ya kışın gerçekten iddia edildiği kadar sert olduğunu görüp "demek abartı değilmiş" diyor, ya da yaz aylarındaki yağışlı, serin havayı beklemediği için ilk şaşkınlığını orada yaşıyor. Yani soğuk, buraya gelen herkesin zihninde şehirle ilgili ilk çağrışım oluyor; gerçek hayatta bunun nasıl bir günlük ritme dönüştüğünü sonradan öğreniyorsun, ama ilk izlenim düzeyinde Ardahan denince akla önce bu geliyor.

Şehri tanımlayan bir başka şey de aslında merkezin dışında yaşanıyor: Damal'daki Atatürk silüeti. Yeni gelen biri bunu genelde ders arasında bir arkadaşından ya da haberlerden duyuyor, "yaz gelince gidip görmek lazım" diye bir liste maddesi oluşturuyor kafasında. Şehrin ismini Türkiye'nin geri kalanına duyuran şeyin bu olması, "nereden geliyorsun" sorusuna verdiğin cevaba bir anlam katıyor — Ardahan'ı tarif ederken en çok bu silüetle tanımlanıyor şehir, çoğu zaman başka hiçbir şeye gerek kalmadan.

İlk aylarda gezilecek yer arayanın karşısına çıkan bir diğer nokta da Çıldır'daki Şeytan Kalesi oluyor; uçurumların ortasında, tek yönden ulaşılan bu kale, alışılmış "şehir merkezi gezisi" beklentisinin dışında kalan, biraz sapa ama görmeye değer bulunan bir yer olarak öne çıkıyor. Gidenlerin çoğu bunu ilk dönemde değil, arkadaş çevresi genişleyip birileriyle plan yapmaya başladıktan sonra deniyor.

İlk haftaların genel havasına gelince, buraya gelen çoğu kişi kendini tehlikede ya da yabancı hissetmediğini söylüyor; şehir sakin, tempo düşük, ilk günden itibaren bir tedirginlik değil daha çok bir sessizlik hissi baskın. Atmosferi tek kelimeyle anlatmak gerekirse, "sakin" kelimesi ağızlardan ilk çıkan kelime oluyor — ne kadar zamanla derinleştiğini, alışıldıkça neye dönüştüğünü ise herkes kendi deneyiminde farklı anlatıyor.