Ardahan, Türkiye'nin en genç illerinden biri. 1992'de Kars'tan ayrılarak kurulmuş bir il merkezi burası, ve bu genç kuruluş hikâyesi nüfus yapısına da yansıyor: şehir küçük ölçekli, gündelik hayata karıştığın andan itibaren bunu hissediyorsun. Büyük bir kentin kalabalığından, yüzlerin birbirine karıştığı bir anonimlikten söz etmiyoruz — tam tersine, herkesin birbirini biraz tanıdığı, dar bir çevre burası.

Nüfus tamamen tek tip değil ama kalabalık bir çeşitlilik de yok: çoğunluğu farklı dönemlerde şehri terk etmiş olsa da, Gürcü, Çerkez, Tat, Lezgi ve Poşa kökenli aileler hâlâ ilde yaşıyor. Bu, şehrin bir kültür mozaiği gibi öne çıktığı anlamına gelmiyor; günlük yaşamda bunu belirgin bir "kozmopolit hava" olarak değil, yerleşik ve köklü bir yerel doku olarak deneyimliyorsun. Şehrin genel karakteri kozmopolitten çok geleneksele yakın; büyük şehirlerdeki hız ve mesafe kültürü yerine, daha yakın ve tanışıklığa dayalı bir sosyal doku var.

Bu küçük ölçek, başka bir şehirden gelen bir öğrenci için iki yönlü bir sonuç doğuruyor. Bir yandan kalabalıkta kaybolmak mümkün değil — markette, sokakta, kafede aynı yüzlerle sık sık karşılaşıyorsun, bu da ister istemez bir tanışıklık ve görünürlük yaratıyor. Öte yandan üniversite şehrin nüfusuna göre görece büyük bir grup oluşturduğu için öğrenciler yerel halk tarafından yabancı bir unsur olarak değil, artık şehrin bir parçası olarak görülüyor. Yerel basında zaman zaman şehrin "misafirperverliğinden" söz edildiğini de görürsün; bunu abartılı bir pazarlama cümlesi olarak okumakta fayda var, ama karşılıklı iletişimin önünde ciddi bir engel oluşturmadığını söylemek mümkün. Şehri ziyaret edenlerin bazı gözlemlerinde caddelerde genç nüfusun göze çarptığı ve toplumsal baskının fazla hissedilmediği yönünde izlenimler de var; bunu genel bir eğilim olarak okumak, kesin bir yargı olarak değil.

İletişim tarafında ciddi bir engel yok: şehirde Türkçe konuşuluyor, yerel ağız ve ifade biçimleri farklılık gösterebiliyor ama bu günlük iletişimi zorlaştıran bir durum değil. İlk haftalarda "herkesin birbirini tanıdığı" bir ortamda biraz gözlemlenen hissetmek mümkün, ama bu tanışıklık zamanla bir yabancılaşma değil, aksine hızlı bir kabul görme biçimine dönüşüyor — küçük bir yerde yeni biri olmak, uzun süre yeni biri olarak kalmak anlamına gelmiyor.