İlk gün havalimanından ya da otogardan şehre doğru ilerlerken gözüne çarpan ilk şey genelde manzara oluyor: bir yanda deniz, öbür yanda hemen arkada yükselen dağ silüeti. Bu ikisinin birbirine bu kadar yakın durması ilk günlerde tuhaf bir his veriyor — bakınca dağ görüyorsun, birkaç adım yürüyünce deniz kokusu geliyor. Büyükşehirlerden gelenler için bu, alışık oldukları geniş düzlük şehir hissinden farklı bir şey; küçük bir şaşkınlık, sonra hızla sevilen bir ayrıntı hâline geliyor.

İlk haftalarda fark edilen bir başka şey de şehrin tek bir merkezden ibaret olmadığı. Antalya'ya "bir şehir" diye gelip, aslında yan yana duran birkaç ayrı dünyayla karşılaşıyorsun — biri kampüsün olduğu taraf, biri çarşının kalabalık olduğu merkez, biri daha sakin bir konut kuşağı. Bu ilk başta kafa karıştırıcı olabiliyor; "asıl Antalya nerede" sorusunun net bir cevabı yok, çünkü şehir birkaç farklı ritmi aynı anda taşıyor. Zamanla bu parçalılık bir sorun olmaktan çıkıp, kendi rutinini hangi köşede kurduğuna bağlı bir tercih meselesine dönüşüyor.

Kaleiçi'yi, sur içini, dar sokakları ilk hafta hemen hemen herkes bir kere gezmek istiyor — tatil kartpostallarında gördüğün o görüntüyle yüz yüze gelmek güzel bir duygu. Ama bu turistik yüzün üniversite hayatının günlük akışıyla pek örtüşmediğini de çabuk anlıyorsun. Kaleiçi bir kere gidilecek, arada özlenecek bir köşe; ders, yemekhane, arkadaş buluşması gibi gündelik şeyler bambaşka sokaklarda geçiyor. Bu ayrımı erken fark etmek, şehri "hep tatil havası" diye hayal edip gelenler için önemli bir düzeltme oluyor.

Şehre hangi mevsimde geldiğin de ilk izlenimi epey değiştiriyor. Yaz sonunda ya da eylülde gelenler genelde sıcak, hareketli, kalabalık bir Antalya'yla karşılaşıyor; kışın gelenler ise çok daha sakin, yağmurlu, hatta bazı günler serin bir şehir görüyor. İlk hafta hangi mevsime denk gelirse gelsin, o hava şehrin "her zaman böyle olduğu" hissini veriyor — oysa değil; bu yalnızca o anki karşılaşma. Bu yüzden ilk izlenimi tek bir mevsimin görüntüsüne göre kesinleştirmemek gerekiyor.

Antalya'nın il olarak ne kadar geniş bir alana yayıldığını da zamanla öğreniyorsun. Şehirde yaşarken bir gün Alanya'dan bahsedilince, orasının Antalya'nın bir mahallesi ya da yakın bir ilçesi değil, kendi üniversitesi, kendi merkezi olan ayrı bir kent çekirdeği olduğunu fark ediyorsun. Bu, "Antalya'da okuyorum" cümlesinin aslında birkaç farklı şehri kapsayabileceği anlamına geliyor; kimin nerede okuduğu, günlük hayatını nasıl kurduğunu doğrudan etkiliyor.

Bütün bu ilk karşılaşmaları bir araya getirince ortaya çıkan atmosferi tarif etmek gerekirse, en çok "dağınık ama güven veren" bir izlenimden söz edilebilir. Şehir ilk bakışta net bir tek merkez sunmuyor, biraz kendi haritanı kendin çizmen gerekiyor; ama bu dağınıklık ürkütücü değil, daha çok keşfedilecek bir şey gibi hissettiriyor. İlk hafta biraz kafa karışıklığıyla geçse de, birkaç ay içinde kendi köşen bulunuyor ve o ilk şaşkınlık yerini bir tür yerleşiklik hissine bırakıyor.