Antalya'ya ilk gelenler şehri "hep güneşli, hep sıcak" bir yer olarak hayal ediyor, ama kışı burada geçiren neredeyse herkes bu beklentinin yanlış çıktığını anlatır. Aralık-şubat arası şemsiyesiz sokağa çıkmak riskli olabiliyor; sağanak yağmur birkaç gün üst üste sürebiliyor, gökyüzü günlerce kapalı kalabiliyor. Yani buradaki kış "ılık ama kuru" değil, "ılık ama yağışlı" bir kış — soğuktan değil, ıslanmaktan şikayet edersin. İlk yılını geçiren öğrencilerin şaşırdığı nokta tam olarak burası: yazlık bir şehre geldiğini düşünürken kışın günlerce yağmurlu geçmesi, ders çıkışı ıslanmadan durağa yetişmeye çalışmak gibi bambaşka bir gündelik ritimle tanışmak.

Bu ıslak kış aslında şehrin coğrafyasıyla da ilgili bir sahne yaratıyor: deniz kıyısında yağmur yağarken arkadaki Toroslar'ın tepeleri kar tutuyor. Bazı kış günleri, denizi görebildiğin bir noktadan bakınca aynı anda karlı dağ manzarasını da görebiliyorsun — bu tezat ilk kışta fark edilen, biraz da şaşırtan bir ayrıntı. Ama bu kar aşağıya, şehir merkezine inmiyor; sahildeki gündelik hayatı doğrudan etkileyen şey kar değil, yağmur ve nem.

Yaz ise tam tersi bir uçta: uzun, kurak ve yakıcı geçiyor. Öğleden sonraları özellikle temmuz-ağustos arasında dışarıda uzun süre kalmak yorucu olabiliyor, ders dönemi zaten mayısta bittiği için bu yakıcı dönemin büyük kısmı tatilde ya da yazlık işte geçiyor. Sahil kesiminde öğleden sonra esen meltem havayı biraz olsun yumuşatıyor, ama bu hafif bir rahatlama, kalıcı bir serinlik değil. Kampüse yürüyerek ya da toplu taşımayla gidenler için yazın öğle saatleri gölgeli güzergahları tercih etmeyi, su şişesini yanına almayı öğretiyor.

Kıyafet konusunda büyük bir yatırım gerekmiyor aslında: yazın ince, hafif giysiler yeterli oluyor; kışın ise kalın montlardan çok su geçirmez bir yağmurluk ve rahat bir şemsiye daha işe yarıyor. Şehir dışından gelenler ilk kışta bu kadar yağmurlu geçeceğini tahmin etmediği için yanında uygun ayakkabı bile getirmiyor, sonra ıslak sokaklarda kayan tabanlarla idare etmeye çalışıyor.

Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem genelde ara mevsimler — ilkbahar ve sonbahar. Ne yazın bunaltıcı sıcağı var ne kışın sürekli yağmuru; hava çoğu gün açık ve ılık oluyor, deniz suyu da mart-aralık arasında uzunca bir süre girilebilir kalıyor. Bu da şunu getiriyor: en rahat dönem, ders yükünün de göreli olarak azaldığı bahar ayları oluyor — hem hava izin veriyor hem de vize-final arası nefes alacak zaman buluyorsun.