Antalya'ya farklı bir şehirden gelen biri için ilk fark edilen şeylerden biri, aslında kimsenin "yerlisi" olmadığı hissi. İl yıllardır göçle büyüyen bir yer; Türkiye'nin dört bir yanından insan buraya taşınıyor, üstelik 20-24 yaş grubunun buraya gelme sebeplerinin başında eğitim geliyor. Yani üniversiteye ilk geldiğinde etrafındaki akranların önemli bir kısmı da tıpkı senin gibi valizini toplayıp başka bir şehirden gelmiş oluyor — bu, "yabancılık" hissini beklenenden çabuk eritiyor.

Antalya aynı zamanda üniversite kavramına yeni tanışmış bir şehir değil. Akdeniz Üniversitesi'nin kökleri 1980'lerin başına kadar uzanıyormuş, yani kentin dokusunda kırk yılı aşkın bir öğrenci geçmişi var. Bu, esnafın, ev sahibinin, otobüs şoförünün öğrenciyle günlük hayatta karşılaşmaya, onu bir "yabancı" değil şehrin sıradan bir parçası olarak görmeye alışkın olduğu anlamına geliyor — yeni gelenler ilk haftalarda bunu fark ediyor.

Şehrin nüfus yapısı geleneksel bir tek tip değil; büyük bir göç metropolü olmanın getirdiği karışık bir doku var — memleket memleket bir araya gelmiş insanlar, farklı şiveler, farklı alışkanlıklar aynı çarşıda, aynı dolmuşta yan yana duruyor. Buna bir de turizmin getirdiği uluslararası hareketlilik ekleniyor; yılın büyük bölümünde şehirde yabancı dil duymak, farklı milletlerden insanla karşılaşmak sıradan bir şey. Bu karışıklık, yeni gelen birinin "bu şehre ait olmak için belli bir kalıba uyman gerekiyor" hissine kapılmasını büyük ölçüde önlüyor.

Bunun yanında il tek bir demografik bloktan da ibaret değil. Alanya, Antalya'nın bir ilçesi olmanın ötesinde kendi üniversitesi, kendi ekonomik ritmi ve kendine ait sosyal çevresiyle neredeyse ayrı bir kent çekirdeği gibi işliyor; oraya okumaya gidecek biri merkezde tarif edilen demografik havayı değil, kendine has bir yapıyı bulacağını bilmeli. Bu yüzden "Antalya'da nüfus şöyledir" demek ilin her köşesi için aynı ölçüde geçerli olmuyor — merkez kampüs çevresiyle ilçe merkezleri farklı sosyal atmosferler taşıyabiliyor.

İletişim tarafında büyük bir engelden söz etmek doğru olmaz; şehir hem yerli göçle hem turizmle zaten çok sesli yaşamaya alışkın. Yine de her büyük şehirde olduğu gibi ilk haftalarda kalabalığın içinde kendi çevreni bulman biraz zaman alabilir — bu daha çok şehrin ölçeğiyle ilgili bir durum, yerel halkın kapalılığıyla değil. Buraya gelenlerin çoğu birkaç ay içinde hem kampüs çevresinde hem şehirde kendine ait bir sosyal daire kurmakta zorlanmadığını söylüyor.