Üsküp'e ilk geldiğinde net, tek bir şehir kimliğiyle karşılaşmıyorsun; burası Makedonların, Arnavutların, Türklerin ve başka toplulukların iç içe yaşadığı bir başkent. Bu çeşitlilik soyut bir "çok kültürlülük" söylemi değil, günlük hayatta hissedilen bir şey: aynı sokakta farklı dillerde konuşan insanlarla karşılaşmak, tabelaların birden fazla dilde yazılmış olması, resmî kurumlarda birden fazla dilin geçerli olabilmesi buraya özgü bir gerçeklik.

Bunun bir nedeni şehrin idari yapısı. Üsküp tek bir merkez değil, on ayrı belediyenin bir araya gelmesinden oluşuyor; her belediyenin kendi meclisi, kendi yerel yönetimi var. Bu parçalı yapı hayatına şöyle yansıyor: hangi belediyede yaşadığın, hangi semtte vakit geçirdiğin, karşılaşacağın nüfus dokusunu değiştirebiliyor. Bazı belediyelerde Türkçe belirli oranda konuşulduğu için belediye düzeyinde resmî dil statüsüne kadar ulaşmış durumda — bu, o semtte günlük işlerin bir kısmının Türkçe üzerinden de yürüyebileceği anlamına geliyor. Ama bu her belediye için geçerli değil; şehrin geneli için değil, belirli bir bölgesi için konuşulabilecek bir ayrıntı.

Türkiye'den gelen biri için dikkat çekici olan bir başka nokta, Türk topluluğunun burada sadece nüfus olarak değil kurumsal olarak da görünür olması. Yunus Emre Enstitüsü'nün şehirde kendi binası ve düzenli Türkçe kursları var, Üsküp merkezli Türkçe yayın yapan bir yerel gazete (Yeni Balkan) aktif, Türk restoranlarına rastlamak da zor değil. Bunlar ilk başta tamamen yabancı bir yere gelmediğin hissini verebiliyor. Yine de bunu "her yerde Türkçeyle idare edersin" gibi kesin bir vaade dönüştürmemek lazım — resmî hayatın, üniversite bürokrasisinin ve günlük işlerin büyük kısmı Makedonca yürüyor, bazı yerlerde Arnavutça da devrede; Türkçenin geçerli olduğu alanlar var ama bunlar istisna, kural değil. Bunun sınırlarını genelde ilk aylarda deneyerek öğreniyorsun.

Şehrin öğrenciye ne kadar alışkın olduğu konusunda net bir genelleme yapmak güç; Üsküp hem devlet üniversitesiyle hem yabancı dilde eğitim veren özel bir üniversiteyle farklı profillerden öğrenci çeken bir yer, dolayısıyla yeni gelen birinin tek başına dikkat çeken bir "yabancı" olarak görülmesi beklenmiyor. Yerel halkın günlük ritmi kendi işine bakan, öğrenciye özel bir ilgi göstermeyen ama düşmanca da yaklaşmayan bir tavır olarak tarif ediliyor genellikle — bu tür gözlemler kişiden kişiye değişebileceği için genel bir izlenim olarak okunmalı. Uyum sürecinde en çok karşılaşılan zorluk dil tarafında oluyor; Kiril alfabesiyle yazılmış tabelalar, resmî evraklar, günlük hayattaki yazışmalar ilk haftalarda kafa karıştırıcı gelebiliyor, ama zamanla göz alışıyor.