Siirt'e dışarıdan gelince ilk hafta şehri "tanımak"tan çok "okumak" gibi geçiyor. Küçük bir il merkezi olduğu için sokakta, çarşıda, minibüste kendini hemen fark ettiriyorsun — yeni gelen biri olduğun konuşma tarzından ya da yürüyüşünden anlaşılıyor. İlk günlerde bu tuhaf gelebilir, çünkü büyük şehirlerdeki "kimse kimseye bakmaz" anonimliği burada yok. Ama bir süre sonra bunun tam tersi bir şeye dönüştüğünü fark ediyorsun: esnaf, komşu, ev sahibi seni tanımaya başladıkça yabancılık hissi yerini bir tür tanınırlığa bırakıyor.

Üniversite 2007'den beri şehrin bir parçası olduğu için ortam öğrenciye tamamen yabancı değil. Merkezde üniversiteli gençlik görünür durumda, kampüsün şehirle bağı zamanla oturmuş bir ilişki. Yine de bunu büyük bir öğrenci şehrinin kalabalık, çok sesli sosyal dokusuyla karıştırmamak gerekiyor — öğrenci nüfusu şehrin gündelik ritmine karışsa da, şehrin kendi yerleşik hayatı baskın karakter olarak kalıyor. Öğrenci hayatı burada şehri şekillendiren değil, şehrin içine eklenen bir katman gibi.

Yerel halkın öğrenciye yaklaşımı ilişkinin mesafeli başlayıp hızla yumuşadığı yönünde bir izlenim bırakıyor — ama bunu genellemek yerine şöyle söylemek daha doğru: Siirt geleneksel bir sosyal yapıya sahip, gündelik iletişim samimi ama biçimli; hemen "arkadaş canlısı büyükşehir" enerjisi beklemeden gelmek gerekiyor. İletişimde bir engel yok, dil ve gündelik hitap tamamen anlaşılır; yalnızca şehrin sosyal temposu daha yavaş ve daha az gösterişli, bu yüzden ilk günlerde biraz kapalı hissettirebiliyor.

Dil konusunda bilinmesi gereken bir ayrıntı var: Siirt merkezde ve Tillo ile çevresindeki Rıstâk bölgesinde tarihî bir Arapça diyalekti konuşuluyormuş. Bu günlük hayatı etkileyen bir şey değil — üniversitede, derslerde, çarşıda iletişim Türkçe üzerinden akıyor — ama şehrin kültürel dokusunun katmanlı olduğunu, tek bir kalıba sığmadığını gösteren bir detay. Bunu bir engel olarak değil, şehrin kendine has kültürel derinliğinin bir parçası olarak deneyimliyorsun; Tillo tarafına gidildiğinde bu farklı doku hissedilebiliyor, merkezde ise gündelik hayatın diline yansımıyor.

Genel olarak Siirt, farklı bir şehirden gelen bir öğrenciyi "eritmeye" çalışan değil, kendi ritmine yavaşça alıştıran bir yer. Uyum süreci hızlı bir kaynaşma değil, sabırla kurulan bir tanışıklık şeklinde ilerliyor — ve bu, şehrin ölçeğiyle doğrudan ilişkili bir şey.