Karadeniz denince aklıma hep sürekli yağmur, sisli günler, hiç açmayan bir gökyüzü gelirdi. Samsun'a gelince bu beklenti yerini biraz şaşkınlığa bırakıyor, çünkü burası Doğu Karadeniz'in o yoğun, neredeyse kesintisiz yağışlı ikliminden epey uzak; yağış burada daha ölçülü, daha "normal" bir ritimde ilerliyor. Şemsiyeyi çantada sürekli taşımak gerekiyor ama her gün açmak zorunda kalmıyorsun.

Yıl içindeki asıl fark mevsimlere göre kendini gösteriyor. Kış ayları sık aralıklarla yağan ama genelde şiddetli olmayan yağmurlu-kapalı günlerle geçiyor; bu dönemde derse giderken kalın bir mont, su geçirmez ayakkabı ve elde bir şemsiye neredeyse standart hale geliyor. Kışın ve ilkbaharın başında havanın gün içinde birkaç kez değişmesi buraya yeni gelenler için tanıdık bir durum oluyor — sabah evden çıkarken güneşli olan hava, öğleye doğru bulutlanıp hafif bir yağmura dönüşebiliyor. Bir süre sonra "katmanlı giyinmeyi" öğreniyorsun; tek bir kalın kıyafetle değil, çıkarılıp takılabilen bir mont ya da hırkayla dolaşmak işi kolaylaştırıyor.

İlkbahar sisli ve nemli havasıyla dikkat çekiyor; sabahları özellikle deniz kenarına yakın yerlerde hafif bir pus oluyor, güne biraz ağır başlamak isteyenler için alışılmadık bir manzara. Ama yaz gelince tablo tamamen değişiyor: yazlar kuru, sıcak ve genelde uzun süreli güneşli geçiyor. Yıl içinde en keyifli dışarı çıkma dönemi de bu oluyor — ders çıkışında dışarıda oturmak, hafta sonu güneşin altında vakit geçirmek bu aylarda çok daha rahat.

Samsun'da iklim günlük planlamayı zorlaştıracak kadar ağır değil ama her gün hava durumuna bakmayı alışkanlık haline getirecek kadar da değişken. Kışın biraz sabırlı, yazın dışarıda vakit geçirmeye açık bir düzen kuruluyor; ikisi arasındaki bu geçiş, buraya gelenlerin bir yıl içinde en çok fark ettiği ritim oluyor.