Karadeniz kıyısında bir şehir denince aklımda hep küçük, mütevazı bir ölçek vardı. Samsun'a adım atınca bu beklenti kısa sürede yıkıldı. Burası Karadeniz'in en kalabalık kenti ve bunu ilk haftalarda hissetmemek mümkün değil. Meydanlar dolu, caddeler kalabalık, trafik bir sahil kasabasından çok bir büyükşehir temposunda akıyor. Bunun iki yüzü var: bir yandan kalabalığın içinde kaybolabilme, istediğin an anonim kalabilme rahatlığı; bir yandan da her ihtiyaç için geniş bir seçenek havuzu. Küçük bir şehirde herkesin birbirini tanıdığı o sıkışık his burada daha az yaşanıyor, çünkü şehir gerçekten büyük.

Bu kalabalığın şehir içinde nasıl dağıldığı gündelik hayatı doğrudan etkiliyor. İlkadım en yoğun nüfuslu ilçe, onu Atakum ve Çarşamba izliyor; Atakum ise şehrin en hızlı büyüyen ilçesi ve aynı zamanda üniversite öğrencilerinin en yoğun olduğu bölge. Bunun sebebi tesadüf değil: OMÜ'nün ana yerleşkesi Atakum sınırları içinde, dolayısıyla öğrenci nüfusu zamanla burada birikmiş durumda. Atakum'a doğru gidildikçe kendi yaşındaki insanlarla, benzer rutinlere sahip komşularla çevrili bir mahalle dokusuna giriyorsun — şehrin geri kalanına göre burada öğrenci olmak daha sıradan bir şey, çünkü etrafındaki büyük kısım zaten öğrenci.

Nüfusun kökenine bakınca da Samsun'un tek bir kültürel bloktan oluşmadığı görülüyor. 19. yüzyıldan itibaren Kırım ve Kafkasya'dan gelen göçmenler, Lozan sonrası mübadeleyle Balkanlar'dan yerleşen aileler şehrin nüfus dokusuna karışmış. Bu yüzden burası net bir "yerli-yabancı" ayrımının belirginleştiği bir yer değil; farklı yerlerden gelmiş insanların bir arada yaşadığı bir doku zaten var, başka bir şehirden gelen biri de bu çeşitliliğin içine nispeten kolay karışabiliyor. Yerli halkın öğrencilere genellikle sıcak ve alışkın yaklaştığı söyleniyor, ama bunu kesin bir kural gibi sunmak doğru olmaz — büyükşehir ölçeğinde olduğu gibi burada da mahalleden mahalleye, insandan insana değişen bir deneyim söz konusu. Yine de şehrin uzun süredir dışarıdan göç alan bir yer olması, yeni gelen birinin tamamen yabancı bir düzenin içine düşmediği hissini genelde destekliyor.