Osmaniye'de dışarıda yemek meselesi, ilk haftalarda keşfedilen pratik bir konu. Kampüs çevresinde günlük ihtiyacı karşılayacak esnaf var, ama akşam bir şey yemek ya da arkadaşlarla oturmak isteyince genellikle merkeze inilir. Merkezdeki lokantalar ve kafeler günün her saatinde işlek; öğle arası ders arasında hızlı bir şeyler kapmak da, akşam oturmak da mümkün. Geç saatlerde de karnını doyuracak yer bulmak büyük bir sorun değil — özellikle merkeze yakın yerlerde bu konuda seçenek eksikliği çekilmiyor.

Şehrin sofrasında ilk göze çarpan şey yer fıstığı. Osmaniye'nin kendi imzası olan bu ürün burada sadece çiğ satılmıyor, mutfağın içine iyice işlemiş: fıstıklı cezerye, fıstıklı baklava, fıstık şekeri, fıstıklı burma kadayıf gibi tatlı çeşitleri şehirde sık rastlanan lezzetler arasında. Yeni gelen biri için bu tatlıları bir kez denemek neredeyse kaçınılmaz oluyor; arkadaş çevresinde biri "buranın fıstığından almadın mı" diye sorduğunda bunun ne kadar yerel bir gurur meselesi olduğu hissediliyor. Bunun yanında odun ateşinde pişirilen simit, klasik simitten farklı bir tat ve doku sunuyor; sabah kahvaltısına çıkanların sık uğradığı bir seçenek. Karakuş tatlısı da yöresel tatlı arayanların listesinde genellikle yer buluyor.

Kadirli yönünden gelen sucuk ve yöreye özgü kabul edilen Zorkun tava gibi etli yemekler de zaman zaman denenen, özellikle şehir dışına çıkıldığında (yayla ziyaretleri başka bir konu) rastlanan lezzetler arasında sayılabilir.

Tirşik gibi bölgesel çorbalar ya da kömbe, Gavurdağı salatası gibi tatlar Osmaniye sofrasında da güçlü bir şekilde var, ama bunların komşu illerin mutfağında da paylaşılan lezzetler olduğunu bilmek gerekiyor — yani "bu sadece burada var" beklentisiyle aranmamalı. Aynı şekilde Adana kebabı, ciğer ve şalgam kültürü şehirde sevilen ve kolayca bulunan tatlar, ama bunlar zaten bölgenin ortak mutfak damarına ait; Osmaniye'ye has bir şey aramak isteyen biri için asıl akılda kalan, yine yer fıstığının farklı hallerde karşısına çıkması oluyor.

Öğrenci bütçesiyle dışarıda yemek genel olarak zorlayıcı bir mesele değil; günlük yemek ihtiyacı kampüs çevresinde ya da merkezde rahatça karşılanabiliyor, hafta sonu arkadaşlarla oturup bir şeyler yemek de şehrin gündelik ritmine kolayca oturan bir alışkanlık.