Osmaniye'de üniversite hayatının çoğu, gerçekte bir tek mekân etrafında şekilleniyor: Fakıuşağı'ndaki Karacaoğlan Yerleşkesi. Şehrin küçük ölçeği yüzünden kampüs, gündelik hayatının neredeyse tamamının geçtiği yer hâline geliyor — ders, kütüphane, arkadaş buluşması, boş vakit, hepsi aynı sınırlar içinde akıyor. Büyük şehirlerde üniversite hayatı kampüs dışına taşıp şehrin farklı semtlerine yayılırken, burada gündüzün büyük kısmı Karacaoğlan'ın içinde geçiyor; bu da "kampüs hayatı" dediğimiz şeyi çok yoğun yaşatıyor.

Bu yoğunluğun getirdiği bir sonuç var: aynı fakülteden, aynı yıldan insanlarla sürekli karşılaşmak neredeyse kaçınılmaz. İlk haftalarda tanıdık yüz azken, bir ay sonra kampüste yürürken selamlaşacağın birilerinin çıkması sık rastlanan bir durum. Çoğu öğrenci, arkadaşlık kurmanın burada nispeten kolay olduğunu söylüyor — küçük bir yerleşkede aynı yollardan geçmek, aynı kantinde oturmak, insanı istese de istemese de birbirine yaklaştırıyor. Ama bunun tersi de doğru: aktif olarak bir çevre kurmayan, derse gelip gidip kendi köşesinde kalan biri için şehir hızla tekdüzeleşebiliyor. Osmaniye'de sosyal hayatın kalitesi biraz da kendi çabana bağlı — büyük şehirlerin aksine seni sürükleyecek yüzlerce alternatif çıkmıyor karşına, kendi çevreni sen kurman gerekiyor.

Kampüs akşam saatlerinde de tamamen boşalmıyor; final dönemlerinde özellikle kütüphane ve çalışma alanlarının geç saatlere kadar dolu kaldığı, öğrencilerin akşam saatlerinde de kampüs içinde dolaştığı sıkça anlatılan bir durum. Kadın öğrencilerin kampüs içinde akşam saatlerinde kendini rahat hissettiğine dair anlatılar da var, ama bu tür izlenimler kişiden kişiye değişebileceği için herkes için aynı ölçüde geçerli sayılmamalı.

Fakıuşağı'nın kendisi de son yıllarda hızla büyüyen bir semt; üniversitenin buraya kurulmasıyla birlikte mahalle giderek daha fazla öğrenciyle, öğrenciye yönelik hizmetle şekilleniyor. Bu da kampüs çevresinin zamanla kendi küçük öğrenci ekosistemini oluşturduğu anlamına geliyor — sabah erken kalkıp derse gitmek, öğlen aynı yerlerde oyalanmak, akşam yine aynı çevrede vakit geçirmek, Osmaniye'de öğrenci olmanın alışıldık ritmi hâline geliyor.