Osmaniye'ye dışarıdan gelince ilk fark ettiğin şey, şehrin nüfusunun büyük kısmının birbirini tanıdığı, tek merkezli ve küçük ölçekli bir yapı olması. Osmaniye Korkut Ata Üniversitesi ilin tek yükseköğretim kurumu olduğu için, kampüs dışında da öğrenci olmak burada görünmez kalmıyor; çarşıda, otobüste, kahvede öğrenci olduğun büyük ihtimalle bir şekilde belli oluyor, esnaf da bu profile yabancı değil. Bu, kalabalıkta kaybolma hissinin tam tersi — hem tanınmak güven veriyor hem de "herkesin birbirini bildiği" bir yerde mahremiyet biraz daha az oluyor.

Osmaniye'nin komşuları Adana, Hatay, Kahramanmaraş ve Gaziantep olduğu için OKÜ'ye gelenlerin önemli bir kısmı bu çevre illerden geliyor; bu da yerel halkla ilk günden ortak bir konuşma diline, benzer yeme-içme ve sosyal alışkanlıklara sahip olmayı kolaylaştırıyor. Daha uzak illerden, farklı bir kültürel ortamdan gelenler için ise ilk haftalarda şehrin gündelik ritmi ve sosyal kodları biraz yabancı gelebiliyor; ama bu fark zamanla, özellikle kampüs çevresindeki öğrenci yoğunluğu sayesinde kapanıyor.

Şehrin sosyal dokusu genel olarak muhafazakâr ve geleneksel bir Anadolu iline yakın; Yörük kültürünün izleri bölgede hâlâ günlük hayatın bir parçası, farklı köken ve inançtan toplulukların bir arada yaşadığı karma bir yapı söz konusu — bu, İstanbul veya İzmir gibi kozmopolit bir yerden gelen biri için alışılmadık, daha içine kapalı bir sosyal çevre anlamına gelebilir. Öte yandan buraya gelenler yerel halkın misafirperverliğinden, yabancıya karşı mesafeli değil meraklı bir tavırdan söz ediyor; bir esnafla kurulan kısa bir sohbetin hızla samimiyete dönüşmesi, küçük şehirlerde sık rastlanan ama Osmaniye'de de kendini hissettiren bir durum.

İletişim açısından zorlanan pek olmuyor — şehir dili ve günlük hayat tarzı büyük ölçüde Çukurova'nın diğer şehirleriyle ortak bir kültürel havzada; ama İstanbul, Ankara gibi büyük ve çok katmanlı şehirlerin sunduğu çeşitliliğe alışkın biri için Osmaniye'nin sosyal çevresi daha homojen, daha yavaş açılan bir yapı olarak hissedilebilir. Yeni gelen bir öğrencinin burada uyum sağlaması genellikle zor değil, ama bu uyum "hızlı kaynaşma" değil, zamanla oturan, küçük şehre özgü bir tanışıklık biçiminde ilerliyor.