Malatya'da yemek meselesi biraz kayısıyla başlayıp kayısıya dönüyor, ama günlük hayatta sofrada asıl belirleyici olan et ve bulgur ağırlıklı bir mutfak. Buraya "kebap şehri" diye gelenler ilk şaşkınlığı burada yaşıyor — evet kâğıt kebabı gibi sevilen tek tük et yemekleri var, ama şehrin asıl mutfak kimliği köfte ve sarma çeşitliliğinde saklı. Bulgur ve yaprak burada işleniyor: içli köfte, sıkma köfte, analı-kızlı gibi isimler ilk başta kulağa hepsi aynı şeymiş gibi gelse de her birinin kendine has bir hazırlanışı, dokusu var. Bu yemekler paylaşılan bir Güneydoğu-Doğu Anadolu mutfağının parçası aslında, ama Malatya'daki köfte çeşitliliğinin zenginliği buraya gelenlerin dikkatini hemen çekiyor; ilk aylarda "bu kadar çok köfte türü mü var" diye şaşırmak gayet normal.

Dışarıda yemek yeme konusunda şehir rahat sayılır. Kampüs çevresinde günlük, hızlı ve pratik seçenekler bulmak zor değil; ders arasında veya ders çıkışı arkadaşlarla oturup bir şeyler atıştırmak öğrenci hayatının doğal bir parçası. Merkeze inildiğinde seçenekler çeşitleniyor — hem geleneksel lokantalar hem daha genç, öğrenciye hitap eden mekânlar bir arada. Genel eğilim şu: günlük, sık tekrarlanan yemekler için kampüs çevresi yeterli geliyor, ama arkadaşlarla oturup vakit geçirilecek daha keyifli bir akşam planlanacaksa çoğu öğrenci merkeze inmeyi tercih ediyor.

Geç saatte yemek bulma konusunda şehir büyükşehir temposunda değil elbette, ama aç kalacağın bir yer de değil; merkezdeki bazı mekânlar ve kampüse yakın esnaf gece saatlerine kadar açık kalabiliyor, özellikle sınav dönemlerinde ya da hafta sonu buluşmalarının uzadığı akşamlarda bu bir sorun olarak öne çıkmıyor.

Şehrin gerçek imzası ise sofradan çok çarşıda kendini gösteriyor. Malatya'da kayısı taze bir meyve olmaktan çok, kurutulup işlenerek bir gelenek haline gelmiş bir ürün; şehrin ekonomisinin ve günlük yaşamının içine bu şekilde yerleşmiş. Bunu en net hissedeceğin yer Şire Pazarı — kuru kayısının, kayısı lokumunun, kayısı sucuğunun, pekmezin, çerezin bir arada satıldığı bu çarşıya bir kez uğramak, şehrin neyle nefes aldığını anlamak için yeterli oluyor. Şire Pazarı bir kere görülüp geçilen bir yer değil, arada bir uğranan, ailesine hediye almak istediğinde ilk akla gelen adres haline geliyor. Kayısının hasat dönemi olan yaz aylarında şehrin bu ürünle ilişkisi daha da belirginleşiyor, ama okul döneminde bile pazarın havası ve kayısı çeşitliliği gündelik gözlemlerden biri oluyor.

Kayısı çekirdeğinden yapılan ürünler, dut pestili, cevizli sucuk gibi kuru meyve kültürüne ait tatlar da bölgede yaygın olarak paylaşılıyor; bunları sadece Malatya'ya özgü sanmamak gerekiyor, ama şehirde bu ürünlere gündelik hayatta sürekli rastlamak, aileye gönderilecek bir paket hazırlarken ya da bir arkadaşa hediye alırken bu seçeneklerin akla ilk gelenler arasında olması, şehrin bu kültürle kurduğu yakınlığı gösteriyor. Malatya'da yemek denince önce et değil, bu geniş köfte-sarma repertuvarı ve kayısının farklı hâlleri geliyor akla — şehri tanımak isteyen biri için sofra bu ikisinin üzerinden okunuyor.