Malatya'ya dışarıdan gelince ilk fark ettiğin şeylerden biri, şehrin tek bir "merkez"i olmaması. Nüfusun büyük kısmı Yeşilyurt ve Battalgazi diye iki ilçede toplanmış; yani klasik "merkeze iniyorum" cümlesi burada pek işe yaramıyor. Hangi tarafta yurtta kalırsan, hangi mahallede ev tutarsan, günlük rotan ona göre şekilleniyor — biri için merkez Yeşilyurt tarafındaki caddeler, bir başkası için Battalgazi'nin farklı bir dokusu. Bu ayrım ilk haftalarda kafa karıştırabiliyor, ama birkaç ay içinde şehri iki ayrı yüzüyle tanımaya başlıyorsun.

Bu ikili yapının kökeni aslında şehrin hikâyesiyle örtüşüyor. Bugünkü Battalgazi, yüzyıllar önceki Eski Malatya'nın kalıntısıymış; 1800'lerin ortasında halk bugünkü bağlık alanlara göç edince şehir asıl olarak başka bir yerde yeniden kurulmuş. Bu yüzden Malatya'da tek bir "eski şehir" ya da "yeni şehir" yok, iki farklı katman iç içe duruyor: biri tarihî dokusuyla, diğeri daha güncel yapılaşmasıyla. Şehri gezdikçe "burası mı Malatya, orası mı" sorusu bir süre aklında kalıyor, sonra bu ikiliğin şehrin doğal parçası olduğunu kabullenip yoluna bakıyorsun.

İnsan ilişkileri açısından Malatya tamamen yabancı bir yer değil. Şehirde onlarca yıldır öğrenci geliyor gidiyor, bu yüzden esnaf da, ev sahibi de, mahalle sakini de öğrenci figürüne genellikle aşina. İlk günlerde adres sorduğunda ya da bir şey öğrenmek istediğinde karşındaki insan seni oyalamadan yönlendiriyor; bu tabii her sokak başında garanti bir deneyim değil, genel bir eğilimden söz ediyoruz. Toplumsal doku büyük ölçüde geleneksel — komşuluk ilişkileri güçlü, mahalle esnafıyla zamanla yüz tanıyan bir ilişki kuruluyor. Bu aynı zamanda şehrin büyük bir metropolün anonimliğinden uzak, daha yakından takip edilen bir yer olduğu anlamına da geliyor.

Farklı bir şehirden gelen biri için uyum genelde hızlı işliyor; şehir küçük bir kasaba değil, kalabalık bir il, ama İstanbul ya da Ankara'nın kozmopolit karmaşasından da uzak. İlk haftalarda biraz "buraya nasıl bir çevreye geldim" hissi yaşansa da, mahalle ve kampüs çevresindeki insanların büyük kısmının benzer bir yabancılık deneyiminden geçmiş olması işleri kolaylaştırıyor — sonuçta sen de, yanındaki de bir noktada "buraya yeni geldim" diyen biriydi.