Lefke'nin kültürel hayatını konuşurken önce şunu kabul etmek gerekiyor: burası büyük bir şehrin sunduğu sahne çeşitliliğini vaat etmiyor. Konser, tiyatro, sinema anlamında düzenli ve çeşitli bir programdan söz etmek zor; bu tür etkinlikler için genelde Lefkoşa'ya gitmek gerekiyor. Bunu bilerek gelmek hayal kırıklığını önlüyor.

Kampüs hayatı bu boşluğu kısmen dolduruyor. Üniversite bünyesindeki kulüpler ve öğrenci toplulukları yıl içinde çeşitli etkinlikler, söyleşiler, sergi ve gösteri türünden organizasyonlar düzenliyor; kültürel hayatın büyük bölümü aslında kampüs sınırları içinde, kendi çabanla şekilleniyor. Yani burada kültürel yaşam dışarıdan hazır sunulan bir şey değil, bir kulübe katılıp kendi ilgi alanını bulmakla anlam kazanıyor.

Kasabanın kendi ritmi yılın belirli dönemlerinde canlanıyor. Lefke ve çevre köylerinin yıllık takviminde ceviz, hurma ve Yeşilırmak'taki çilek festivalleri gibi mevsimlik etkinlikler var; bu günler hem yerel halkın hem öğrencilerin bir araya geldiği, meydanın normalden daha kalabalık ve hareketli olduğu anlar. Büyük bir festival atmosferi beklemeden, kasabanın kendi üretimini kutladığı, samimi ölçekte günler olarak düşünmek daha doğru.

Tarihî doku da günlük yaşama sessizce karışan bir parça. Merkezdeki eski camiler ve türbeler, ders arasında ya da hafta sonu yürüyüşe çıkıldığında karşılaşılan, kasabanın eski dokusunu hatırlatan noktalar. Şeyh Nazım'ın dergâhı da bu dokunun bir parçası; dinî-tarihî bir mekân olarak kasabanın kimliğine dahil, zaman zaman merak edip görmeye gidenler oluyor. Bunlar müze gezisi gibi planlanmış bir aktivite değil, günlük hayatın içinde tesadüfen denk gelinen köşeler.

Kasabanın hafızasında bambaşka bir katman daha var: maden mirası. Merkezde bir Madenci Anıtı bulunuyor ve bu anıt, Lefke'nin bakır madenciliğiyle geçirdiği onlarca yılı, o dönemin işçi hareketini ve 1948'deki büyük grevi hatırlatan bir durak. Turistik bir cazibe merkezinden çok, kasabanın kendi geçmişiyle kurduğu bağın somutlaştığı, şehri sadece bugünkü haliyle değil geçmişiyle de tanımanı sağlayan bir yer.

Büyük şehirden gelen biri için bu tablo zamanla netleşiyor: haftalık düzenli bir kültür-sanat hayatı beklemek yanıltıcı olur, ama kasabanın kendi mevsimlik ritmi ve tarihî dokusuyla kurduğu daha sakin, daha yavaş bir kültürel yaşam var. Bu yaşamı zenginleştiren asıl şey çoğunlukla üniversitenin kendi etkinlik takvimi oluyor; kasabanın sunduklarıyla kampüsün sunduklarını birleştirebilirsen burada kültürel açıdan tamamen boşlukta kalmıyorsun.