Lefke'de hava, şehrin bahçeler içine kurulmuş dokusuyla birlikte hissediliyor. Kasabayı saran narenciye ve ceviz bahçeleri dağ eteğinden gelen suyla besleniyor, bu yüzden yaz sıcağı bile diğer bazı KKTC yerleşimlerine kıyasla daha yeşil bir zeminde geçiyor. Yine de Akdeniz ikliminin temel karakteri burada da geçerli: yazlar uzun ve sıcak, kışlar kısa ve ılıman. İlk yılında en çok yaz aylarının uzunluğuna ve gündüzün erken saatlerinden itibaren hissedilen sıcağa şaşırıyorsun; ders programını buna göre kurmak, sabah erken saatleri değerlendirmek zamanla bir alışkanlığa dönüşüyor.

Kış tam tersi bir uyum istiyor: gündüzler genelde ince bir mont ile geçilebilecek kadar ılık olsa da akşamları, özellikle yurda ya da eve dönüş saatlerinde hava belirgin biçimde serinliyor. Yağmur mevsimi kısa ama zaman zaman yoğun geçebiliyor; bu günlerde kampüs içi yürüyüş yolları ıslanıyor, şemsiye ya da su geçirmez ayakkabı işe yarıyor. Yazın ise ince, terletmeyen kumaşlar ve güneşten koruyucu bir şapka günlük hayatı kolaylaştırıyor.

Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem ilkbahar ve sonbahar — bu aylarda hava ne yürüyüşü zorlayacak kadar sıcak ne de dışarıda oturmayı caydıracak kadar soğuk oluyor. Bahçelerin ve ağaçların yoğun olduğu bir yerde yaşamak, havanın daha taşlık veya yapılaşmış merkezlere göre biraz daha nemli ve yoğun hissedilmesine yol açabiliyor; özellikle yaz sonunda bu nem hissi bir alışma süreci gerektiriyor. Genel olarak kampüse yürüyerek ya da kısa mesafelerle ulaşımı zorlaştıran bir iklim değil bu; asıl fark, günün hangi saatinde dışarıda olduğunu planlamakta ortaya çıkıyor.