Lefke'ye ilk gelen biri için şehri ilk gören anı genelde yol boyunca oluşuyor — dağlarla körfez arasındaki düzlükten geçip küçük bir kasabaya girdiğini fark ediyorsun ve o an aklındaki "üniversite şehri" imgesiyle karşındaki manzara pek örtüşmüyor. Yüksek binalar, kalabalık caddeler, sürekli hareket eden bir merkez beklentisiyle gelenler için ilk izlenim biraz sessizlik şoku gibi. Ama bu sessizlik ilk haftalarda tedirginlik değil, tuhaf bir rahatlama hissi veriyor — etraf sakin, tempo düşük, kimse acele etmiyor gibi.

Bu sakinlik hissi rastgele değil; Lefke'nin resmen "sakin şehir" ağına üye olması, kasabanın kendini nasıl tanımladığıyla da örtüşüyor. Bunu bilmesen de birkaç gün içinde hissediyorsun — akşamları sokaklar erken sakinleşiyor, hafta içi merkezde koşuşturma yerine yürüyüş temposu var. Büyük şehirden gelenler bunu bazen "burada hayat durmuş mu" diye sorgulayarak karşılıyor, ama zamanla bu düşük tempoya alışmak zor olmuyor; hatta sonradan bunu şehrin en rahatlatıcı tarafı olarak anlatanlar çoğunlukta.

İlk günlerde dikkat çeken bir başka şey de kasabanın izlerle dolu olması. Gemikonağı tarafına inen ya da geçenler, sahil şeridinde paslanmış eski bir iskele ve tepecikler halinde yığılmış maden atıklarıyla karşılaşıyor. İlk bakışta bunun ne olduğunu bilmeyen biri için tuhaf, terk edilmiş bir manzara gibi duruyor; sonradan buranın eskiden çalışan bir bakır madeninin izi olduğunu öğrenince kasabaya bakışın biraz değişiyor — burası sadece sakin bir yer değil, geçmişinde büyük bir sanayi hikâyesi olan bir yer.

Lefke'nin ilçe olması da ilk izlenimde küçük bir çelişki yaratıyor. "İlçe" ismini duyunca kafanda eksiksiz bir kamu hizmeti ağı, kaymakamlık, tüm dairelerin burada olduğu bir merkez canlanabilir; ama gerçek biraz daha küçük ölçekli çalışıyor, bazı resmi işler için hâlâ komşu ilçeye gitmek gerekebiliyor. Bu durum ilk hafta biraz kafa karıştırıcı olsa da, kısa sürede "burada her şeyi kasaba merkezinde bulamayacağını" öğreniyorsun ve buna göre ayarlanıyorsun.

Şehrin dini-manevi katmanı da ilk izlenimde beklenmedik bir şekilde karşına çıkıyor — kasabada bir dergâh ve türbenin varlığı, zaman zaman şehir dışından gelen ziyaretçi hareketliliğiyle fark ediliyor. Bu, gündelik yaşamının doğrudan bir parçası olmasa da, kasabanın sadece bir üniversite yerleşkesi değil, kendine has bir manevi-kültürel dokusu olduğunu hissettiren bir detay.

Genel olarak ilk izlenim zamanla yumuşuyor. İlk gün "bu kadar mı sakin" diye düşünenler, birkaç hafta sonra bu sakinliğin ders çalışma düzenine, günlük ritmine nasıl oturduğunu fark ediyor. Lefke'yi tek bir kelimeyle özetlemek gerekirse akla gelen kelime genelde "sakin" oluyor — ama bu sakinliğin arkasında hem bir sanayi geçmişi hem de hâlâ tamamlanmakta olan bir kasaba-kimlik hikâyesi olduğunu anlamak biraz zaman alıyor.