Kampüsün etrafında gündelik yemek ihtiyacı genelde basit ve pratik çözülüyor — ders arasında hızlıca bir şeyler kapmak istediğinde tepedeki yerleşke çevresinde küçük esnaf lokantaları, büfeler ve kafeteryalar var, öğrenci bütçesine uygun ve hızlı yerler bunlar. Ama gerçek çeşitlilik ve "dışarı çıkma" hissi için merkeze inmek daha mantıklı. İzmit merkezde restoran, kafe ve fast-food seçenekleri bir arada; arkadaşlarla buluşup uzun oturulacak bir mekân arıyorsan merkez bu konuda kampüs çevresinden daha zengin.

Geç saatte karın doyurma konusunda İzmit'in kendi ritmi var; özellikle tramvay hattının geçtiği bölgelerde gece de açık kalan büfe ve dönerci tarzı yerler bulunuyor, yani sınav gecesi ya da hafta sonu geç kalındığında tamamen çaresiz kalınmıyor. Yine de büyükşehirlerdeki gibi her saat her şeyin bulunduğu bir gece hayatı beklenmemeli — burası daha çok "ihtiyaç kadar açık" bir düzen.

Mutfak kültüründe şehrin kendine has bir imzası var: İzmit Pişmaniyesi. Bu, sokak sokak satılan sıradan bir tatlı değil, coğrafi işaret tescilli, şehrin kimliğiyle özdeşleşmiş bir ürün; buraya gelenlerin çoğu bir noktada bir kutu pişmaniye alıp ailesine göndermeyi ya da arkadaşlarıyla paylaşmayı deniyor. Benzer tel tel tatlıların başka şehirlerde de farklı adlarla yapıldığı biliniyor, ama İzmit'teki halinin kazandığı ün ve tescil, şehri ziyaret eden herkesin aklında kalıyor.

Şehrin biraz dışına çıkmak isteyenler için Maşukiye hafta sonu kaçamağı olarak öne çıkıyor; derenin kenarındaki alabalık lokantaları, dönem içinde en az bir kez gidilen, doğayla birlikte yemek deneyimi yaşanan bir rota. Bölgenin fındığı da yöresel bir lezzet olarak sofralarda karşına çıkıyor, ama bu paylaşılan bir Karadeniz ürünü — sadece buraya özgü bir şey değil.

Genel olarak Kocaeli'de yemek çıkışı bir "şölen" havasından çok, günlük hayatın parçası gibi işliyor: kampüste pratik, merkezde biraz daha keyifli, hafta sonu ise şehrin dışına açılan küçük kaçışlarla tamamlanan bir düzen.