Kocaeli'nin havasını anlamak için önce coğrafyaya bakmak gerekiyor: il kuzeyde Karadeniz'e, güneyde ise Marmara'ya açılan İzmit Körfezi'ne bakıyor. İki deniz arasında kalmak, havanın da iki iklim arasında bir yerde durması demek — ne Karadeniz'in sert nemli havası, ne Akdeniz'in kuru sıcağı. Yıl boyunca hava genelde "orta karar" gidiyor, ama bu ortalamanın içinde yağmurla sık sık karşılaşıyorsun. İlk gelen öğrenciyi genelde bu şaşırtır: gökyüzü çoğu gün kapalı ya da yarı kapalı, yağmur habersiz bastırıyor, gün gri geçebiliyor. Çantada katlanabilir bir yağmurluk ya da şemsiye taşımak, birkaç hafta sonra kendiliğinden bir refleks haline geliyor.

Kışlar aşırı soğuk değil, daha çok ıslak ve puslu geçiyor; merkezde kar birkaç günü geçmiyor, düştüğünde de çabuk eriyor. Ama aynı ilin içinde bambaşka bir hava rejimi var: Kartepe'ye çıkınca hikâye tamamen değişiyor. Kuzeyden gelen rüzgârın dağa çarpmasıyla orası gerçek anlamda kara gömülüyor — şehirde yağmur yağarken dağda kar birikmiş oluyor. Bu da hafta sonu için garip bir imkân yaratıyor: sabah şehirde ıslak bir havadan çıkıp birkaç saat içinde tamamen karlı bir manzaraya ulaşabiliyorsun.

Yaz tarafında hava ne çok bunaltıcı ne de kurak; nem yüksek olduğu için sıcaklık düşük görünse de bazı günler hava ağır hissedilebiliyor. İlkbahar ve sonbahar ise dışarıda vakit geçirmek için en rahat dönemler; yağış sıklığı düşüyor, kampüs çevresindeki yeşil alanlarda ya da körfez kıyısında yürüyüş bu aylarda daha keyifli hale geliyor.

Gündelik hayata etkisi çoğunlukla planlama üzerinden hissediliyor. Yağışın sık olması hafta sonu planını aniden bozabiliyor, bu yüzden programı esnek tutmak işe yarıyor. Kıyafette de katmanlı giyinmek mantıklı — sabah serin başlayan gün öğleye ısınabiliyor, akşam yine nem artıyor. İklim genel olarak ne çok zorlayıcı ne de öngörülemez derecede sert; ama "her gün güneş" beklentisiyle gelenler, bu gri ve yağışlı havaya alışmak için biraz zaman harcıyor.