Kırşehir'de dışarıda yemek yemek zor bir mesele değil; şehir küçük olduğu için neredeyse her esnaf lokantası birbirine yakın, fiyat karşılığında beklenti de gerçekçi kalıyor. İlk aylarda ev yemeğine en yakın tadı esnaf lokantalarında buluyorsun — nohutlu, etli, mevsim sebzeli günlük yemeklerin döndüğü, öğle saatlerinde memur ve esnafla aynı masaları paylaştığın yerler. Bu tarz mekânlarda yalnız gitmek de garip kaçmıyor, çünkü zaten yalnız yemek yiyen epey insan oluyor.

Yerleşke çevresiyle şehir merkezi arasında net bir ayrım var: kampüs civarında daha çok hızlı, öğrenciye göre ayarlanmış seçenekler — tost, döner, pide, fast-food tarzı yerler — öne çıkarken, merkeze indiğinde seçenek yelpazesi genişliyor, oturup uzun uzun yemek yiyebileceğin lokantalar ve kafeler artıyor. Ders çıkışı arkadaşlarla merkeze inip bir şeyler atıştırmak, haftalık rutinin doğal bir parçası oluyor.

Kırşehir'in kendine has birkaç lezzeti var ve bunları denemeden dört yılı geçirmek biraz eksik kalır. Çirleme — dana eti, nohut ve kurutulmuş meyvelerle yapılan, şehre özgü tescilli bir yemek — ailen ziyarete geldiğinde ya da özel bir gün aradığında sipariş edeceğin bir tabak. Ayva boranısı, kuzu etiyle birlikte pişen tatlı-tuzlu dengesiyle daha çok kış aylarında ve özel günlerde karşına çıkıyor. Höşmerim de burada sevilen bir tatlı; ceviz serpilmiş, un-süt esaslı bu tarifin Kırşehir'e özgü bir versiyonu var, ama höşmerimin kendisi aslında birçok yörede farklı biçimlerde pişiyormuş — yani sadece buraya has değil, buradaki hâliyle tanışmak daha doğru bir beklenti. Tatlıların üstüne serpilen ceviz de çoğu zaman bölgenin kendi cevizinden, ince kabuklu ve lezzetli olmasıyla bilinen bir üründen geliyor.

Geç saatte yemek bulma konusunda şehir büyükşehirler kadar cömert değil; gece yarısına doğru açık kalan yer sayısı sınırlı, ama akşamüstü ve gece erken saatlerde döner, pide gibi pratik seçenekler genelde bulunuyor. Hafta içi bir gece dersten çıkıp acıktığında bu genelde yeterli oluyor, ama İstanbul ya da İzmir gibi her saat açık bir sokak beklemek gerçekçi değil.

Çay ve kahve kültürü günün her saatine yayılmış durumda; ders arasında ya da akşamüstü buluşmalarda bir çay bahçesine ya da kahve dükkânına uğramak neredeyse kaçınılmaz oluyor. Bu mekânlar aynı zamanda sohbetin, ders çalışmanın ve zaman geçirmenin en doğal adresi hâline geliyor — yemekten çok, günü paylaşmanın bir parçası olarak.