Kırıkkale'de yemek meselesi kampüsten çıkıp merkeze inmekle başlıyor; kampüs çevresi günlük hızlı ihtiyaçlar için yeterli olsa da, arkadaşlarla oturup uzun uzun yemek yeme fikri genellikle merkeze taşınıyor. Ders arası açlığını bastırmak farklı bir şey, hafta sonu keyifli bir yemek planlamak farklı bir şey — ikincisi için genellikle şehir merkezine iniliyor.

Günlük öğün düzeni büyük şehirlerden gelenlere tanıdık geliyor: ayran-tost-döner-pide hattı burada da hâkim, esnaf lokantaları öğle arasının klasik adresi. Akşamları da benzer bir tablo var; hareketli ama gösterişten uzak bir dışarıda yeme kültürü var şehirde. Geç saatlere kadar açık kalan yerler merkezde daha kolay bulunuyor, kampüs tarafında akşam ilerledikçe seçenekler hızla azalıyor — bu yüzden gece acıkan biri genellikle merkeze inmiş olmayı ya da elinde bir şey bulundurmayı öğreniyor.

Şehrin gerçek imzası aslında yerel mutfakta çıkıyor ortaya. Keskin Tava, Kırıkkale adına tescilli, kuzu etiyle kendine has bir yöntemle pişen bir lezzet ve buraya gelen birinin en azından bir kere denemesi öneriliyor — buraya has olduğu için başka şehirde aynısına rastlamak kolay değil. Bunun yanında Kılıçlar soğanı, Sulakyurt kavunu ya da Delice üzümünden yapılan pekmez gibi yerel ürünler de zaman zaman esnafın raflarında ya da pazarlarda karşına çıkabiliyor; bunlar büyük bir menü kalemi değil ama şehrin kendine ait küçük dokunuşları.

Masada gördüğün tarhana, bazlama, madımak gibi yemekler ise İç Anadolu'nun genel, paylaşılan mutfağından geliyor — Kırıkkale'ye özgü değil, bölgenin ortak damak zevkinin bir parçası, ama şehirdeki gündelik sofrada da yerini koruyor. Yani burada hem bölgenin ortak lezzetleriyle hem de şehre özgü tescilli bir tatla tanışıyorsun; ikisi bir arada, aynı sofrada yaşıyor.

Bütçe açısından genel hissiyat, ihtiyaçları zorlanmadan karşılayabileceğin bir düzen — ne çok gösterişli seçenek arayan biri için ideal, ne de yemek konusunda kısıtlı kalacağın bir şehir. Fabrika şehri kimliğinin yeme içme kültürüne doğrudan bir yansımasından söz etmek doğru olmaz; burada belirleyici olan daha çok merkez-kampüs ayrımı ve İç Anadolu'nun sade, samimi sofra kültürü.