Kültür ve sanat tarafında önce şunu söylemek gerekiyor: Kırıkkale'nin kültürel kimliği, klasik bir "tarihi kent merkezi, müzeler, tiyatrolar" anlatısından farklı bir yerden geliyor. Şehrin en güçlü kültürel imzası aslında sanayisiyle iç içe — Kırıkkale kendini "adını silaha veren il" olarak tanır, MKE'de üretilen bir tabanca modelinin adını taşıması burada gündelik bir gurur meselesi gibi konuşulur, yerel sohbetlerde sık geçen bir referans noktasıdır. Büyük şehirden gelen biri için ilk başta garip gelebilir ama zamanla şehrin kendini nasıl tanımladığını anlamanın bir parçası haline gelir.

Bu sanayi mirasının somut bir sergileneni de var: MKE Silahsan Müzesi. Ama burada dikkat edilmesi gereken bir ayrıntı var — müze fabrika arazisinin içinde olduğu için yılın büyük bölümünde serbestçe gezilebilen bir yer değil. Ziyaret çoğunlukla belirli bir haftaya, özel izin süreçlerine bağlı. Yani "hafta sonu canım sıkıldı, müzeye gideyim" diye çıkılabilecek bir mekân değil; şehrin sanayi kimliği daha çok havada hissedilen, günlük hayatın dokusuna sinmiş bir şey, kolayca ziyaret edilebilen bir turistik durak değil.

Tarihî ve doğal alanlar açısından şehrin asıl nefes aldığı yerler merkezin biraz dışında. Çeşnigir Köprüsü ve çevresindeki kanyon, Kızılırmak kıyısında yürüyüş parkuru ve seyir terasıyla, arkadaş grubuyla günübirlik kaçılan bir nokta olarak öne çıkıyor; yakınındaki Büklükale ören yeri de tarih meraklıları için bölgenin çok eski bir yerleşim geçmişine sahip olduğunu hatırlatan bir durak. Bunlar merkezdeki bir müze ya da galeri deneyiminden çok, doğaya çıkıp biraz nefes almaya benzeyen bir sosyalleşme biçimi sunuyor — özellikle ders yükünün ağırlaştığı dönemlerde bu tür kısa kaçamaklar bilinen bir alışkanlık.

Müzik tarafında şehrin adı bozlak geleneğiyle de anılıyor; bu aslında Kırşehir başta olmak üzere bölgenin ortak bir mirası ama Kırıkkale'nin kendi payı var: Keskinli Hacı Taşan bu geleneğin önemli isimlerinden biri olarak burada sahipleniliyor, Keskin'deki kültür merkezinde bu miras hâlâ yaşatılmaya çalışılıyor. Yerel müziğe meraklı, kampüs dışı bir kültürel etkinliğe katılmak isteyen biri için bu bir kapı aralayabilir, ama günlük öğrenci hayatının merkezinde olan bir şey değil.

Üniversite tarafında kültürel hayat büyük ölçüde öğrenci topluluklarının ve kampüs içindeki kongre-kültür merkezlerinin üzerinden yürüyor. Bu tür merkezlerin varlığı konferans, söyleşi, küçük ölçekli etkinlikler için bir zemin sağlıyor ama büyükşehirlerdeki gibi sık aralıklarla konser, tiyatro ya da festival takvimi bekleyen biri için burası eksik kalabilir. Sinema, tiyatro, konser gibi daha büyük ölçekli aktiviteler söz konusu olduğunda Kırıkkale, Ankara'nın gölgesinde kalan bir şehir; buradaki öğrencilerin çoğu bu tür ihtiyaçları büyükşehirde karşılamayı normal bir rutin olarak görür, şehrin kendi içindeki kültürel takvim daha mütevazı kalır.

Kırıkkale'nin kültürel dokusu, geniş bir sanat-etkinlik çeşitliliğinden çok, kendine özgü bir sanayi kimliği, birkaç güçlü tarihi-doğal durak ve yerel bir müzik mirası üzerine kurulu. Büyükşehirden gelen biri klasik anlamda "kültürel hayat" ararsa burada bunu sınırlı bulabilir; ama şehrin kendine has hikâyesini merak eden biri için bu doku, kendi içinde keşfedilecek bir şey sunuyor.