Kırıkkale kalabalık hissi veren bir şehir değil, ve bunun nedeni doğrudan şehrin ölçeği. Nüfusun büyük kısmı iki merkezde toplanıyor: Merkez ilçe ve üniversitenin bulunduğu Yahşihan. Diğer ilçeler oldukça küçük kalıyor, bu yüzden Kırıkkale aslında tek merkezli, küçük ve toplu bir kent gibi işliyor — merkezden biraz uzaklaştığında nüfus hızla seyreliyor. Kâğıt üzerinde dokuz ilçeli bir il görürsün ama gündelik hayat pratikte bu iki merkez etrafında akıyor.

Bu küçük ölçek, yeni gelen birinin sosyal deneyimini doğrudan şekillendiriyor. Büyük şehirlerdeki anonimlik burada pek yok; markette, dolmuşta, sık gidilen bir kafede aynı yüzlerle tekrar tekrar karşılaşmak oldukça olağan. Bazıları için bu, kısa sürede tanıdıklık ve güven hissi doğuran bir şey — ilk haftalarda garip gelen bir yer, birkaç ay içinde herkesin birbirini bildiği bir mahalleye dönüşebiliyor. Bazıları içinse bu yakınlık başlarda biraz sıkıştırıcı gelebilir, özellikle büyük bir şehirden gelip kalabalıkta kaybolma özgürlüğüne alışkın olanlar için.

İlin nüfus eğilimi de bu küçük ölçekle örtüşüyor: Kırıkkale son dönemde nüfus kaybeden iller arasında sayılıyormuş, bunun genellikle Ankara'nın yakınlığıyla ilişkilendirildiği söyleniyor — eğitim ya da iş için Ankara'ya yönelen genç nüfusun bu tabloda payı olduğu düşünülüyor, ama bunun ne kadar kesin bir örüntü olduğu net değil. Bunun pratik sonucu şu: şehrin gündelik insan manzarası ağırlıklı olarak yerleşik aile nüfusuna ve emekli kesime dayanıyor, öğrenci nüfusu bu genel dokunun içinde görece küçük ve belirgin bir katman oluşturuyor. Bunun sosyal çevre kurma sürecini tam olarak nasıl etkilediği kişiden kişiye değişebilecek bir şey; genel bir kural çıkarmak yerine bunu şehre gelince kendi gözlemine bırakmak daha doğru olur.

Şehrin genel dokusu geleneksel bir karaktere yakın — mahalle kültürü, esnaf tanışıklığı gündelik iletişimde belirleyici. Üniversitenin 1990'ların başından beri şehirde olması, yerel halkın öğrenci nüfusuna yabancı olmadığı bir zemin oluşturmuş; yani öğrenciyle yaşamaya alışkın bir şehir tarifi büyük ölçüde geçerli. İlk haftalarda hissedilebilecek yabancılık uzun sürmüyor genellikle — küçük ölçek, çevreye alışmayı da hızlandırıyor; birkaç haftada aynı esnafı, aynı servis şoförünü, aynı sınıf arkadaşlarını tanır hale geliyorsun.