Karabük'te kültürel hayattan bahsedince akla ilk gelen şey aslında şehrin kendisi değil, yarım saat mesafedeki Safranbolu oluyor. Karabük Üniversitesi öğrencisi olmak, aynı zamanda UNESCO Dünya Miras Listesi'nde kent ölçeğinde yer alan tek Türkiye yerleşiminin komşusu olmak demek — bu Türkiye'de pek az şehrin sunabileceği bir şey. Çarşı denen o eski Safranbolu dokusunu, hanları, hamamları, Yemeniciler Arastası'nı, Demirciler Çarşısı'nı görmeye gitmek bir "tarihi gezi" olmaktan çıkıyor, hafta sonları tekrar tekrar dönülen bir alışkanlığa dönüşüyor. İlk dönem meraktan bir kez gidiyorsun, sonradan arkadaş ağırlamak, fotoğraf çekmek ya da sadece kafayı dağıtmak için tekrar tekrar Safranbolu'ya iniyorsun. Şehrin sosyal hayatının bir parçası olarak Safranbolu'yu saymak abartı olmaz — üniversitenin kendisinin de burada, tarihi dokunun içinde bir kampüsü olması bu bağı daha da sıkılaştırıyor.

Kültürel dokunun bir başka katmanı şehrin kendi geçmişinden geliyor. Yenişehir Mahallesi'nde bugün hâlâ ayakta duran o eski lojman sokakları, bahçeli evler, tenis kortu ve yüzme havuzu gibi izleri gezip görünce insanda tuhaf bir "burada bir zamanlar başka bir hayat vardı" hissi kalıyor. Yaşlı Karabüklüler bu mahalleyi anlatırken gözleri parlıyormuş — sinema galaları, kulüp hayatı, mühendisler kulübü gibi bugün artık yaşanmayan ama hâlâ hafızada canlı olan bir dönemden bahsediyorlar. Bu hikâyeleri dinlemek, şehrin neden bu şekilde kurulduğunu anlamak açısından ilginç bir pencere açıyor; ama bunun bugünkü öğrenci hayatının bir parçası olduğunu söylemek doğru olmaz, daha çok geçmişe dair bir merak konusu.

Safran ve lokum konusuna gelince, bunlar Karabük'te sıradan birer ürün değil, yılın belirli zamanlarında kutlanan birer gelenek. Her Kasım ayında düzenlenen Safran Hasat Şenliği gibi etkinlikler, şehrin ve Safranbolu'nun kendi ürününe sahip çıktığını gösteren, meraktan katılabileceğin renkli günler oluyor. Lokum atölyelerini gezmek, üretim aşamalarını görmek, şenlik havasında dolaşmak — bunlar şehirde yaşarken tesadüfen karşılaşılan, tekrar dönülesi küçük deneyimler.

Üniversitenin kendi etkinlik takvimi konusunda beklenti gerçekçi tutulmalı: Karabük büyükşehirlerin sunduğu yoğun konser, tiyatro ya da sinema festivali trafiğine sahip değil. Büyük şehirden gelen biri ilk başta bu tarafta bir boşluk hissedebilir; sürekli değişen sanat sahnesi, her hafta farklı bir etkinlik seçme lüksü burada aranmamalı. Ama bu boşluk tamamen doldurulmasa da, doğal ve tarihi dokunun zenginliği — Yenice ormanları, Tokatlı Kanyonu, kanyon üzerindeki cam seyir terası gibi yerler — sosyal hayata farklı bir katkı sağlıyor. Kültürel hayat burada sahne ışıklarından çok, doğaya ve tarihe çıkan kısa kaçamaklarla şekilleniyor; kim ne ararsa ona göre bu denge tatmin edici ya da eksik hissettirebilir.