Karabük'e gelmeden önce "Karadeniz iline gidiyorum" diye düşünenlerin kafasında genelde sahil havası var — nemli ama yumuşak, denizden gelen o tanıdık serinlik. Buraya adım atınca bunun öyle olmadığını fark ediyorsun. Şehir denizden epey içeride kaldığı için Karadeniz'in yumuşatıcı etkisinden pek nasibini almıyor; kışın gerçekten soğuyan, karla tanışan, karasal iklime yakın bir hava hâkim. Yazlar da sahildeki gibi serin geçmiyor, belirgin şekilde daha sıcak hissettiriyor. "Hafif bir iklim beni bekliyor" beklentisiyle gelenler ilk kışta biraz şaşırıyor.

Kışın en çok konuşulan konu kar oluyor. Karla kaplı sokaklar, buzlanan yokuşlar günlük rutinin bir parçasına dönüşüyor; kampüse gidiş-geliş bu dönemde biraz daha meşakkatli hale gelebiliyor, özellikle yoğun kar yağışlı günlerde yollar yavaşlıyor. Bu yüzden kalın mont, bot, eldiven gibi gerçek kış ekipmanı buraya gelen öğrencilerin çoğunun dolabında yer buluyor — İstanbul ya da Ege'den gelen biri için bu, alışılması gereken yeni bir hazırlık kalemi oluyor.

İlkbahar ve kışın büyük bölümü yağışlı geçtiği için şemsiye ya da su geçirmez bir mont da sık kullanılan parçalardan. Buna karşılık sonbahar ile ilkbaharın ılıman geçen kısımları, dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem olarak öne çıkıyor; hava ne çok soğuk ne çok sıcak olduğunda şehirde yürümek, kampüs çevresinde vakit geçirmek daha rahat oluyor. Yaz ayları ise sıcak ve nispeten kurak geçtiğinden, açık havada oturmak isteyenler için farklı bir tempo getiriyor.

Genel olarak Karabük'ün iklimi hazırlıksız yakalayan bir yer değil ama "deniz kenti sıcaklığı" beklentisiyle gelenler için ilk kış gerçek bir uyum dönemi oluyor. Kışlık kıyafeti eksik gelen, ilk birkaç haftada bunu tamamlamak zorunda kalıyor; şehre yeni gelenler arasında sık paylaşılan bir deneyim bu.