Karabük'e gelince ilk fark ettiğin şeylerden biri, ilin kendisinin de aslında oldukça yeni ve "birleştirilmiş" bir yapı olduğu. 1995'te Karabük il olurken, Çankırı'dan Ovacık ve Eskipazar, Zonguldak'tan ise Eflani, Safranbolu ve Yenice ilçeleri bu yeni ile bağlanmış. Bu idari geçmiş günlük hayatını doğrudan değiştirmiyor ama ilin insan dokusunun tek bir kökten değil, birkaç farklı bölgenin bir araya gelmesinden oluştuğunu bilmek, şehri tek parça bir taşra kasabası gibi değil, kendi içinde küçük farklılıkları olan bir yer olarak görmene yardımcı oluyor. Merkezde geçirdiğin dört yılda bu ilçe farkları çok fazla hissedilmiyor — günlük temasın esas olarak merkez halkıyla oluyor — ama esnafla, ev sahibiyle, komşuyla sohbet ederken birinin Safranbolu tarafından, birinin Eflani'den, birinin de fabrika şehri Karabük'ün kendi köklerinden geldiğini fark edebiliyorsun.

Üniversiteli olarak görünür olmak Karabük'te büyük şehirlere göre çok daha kolay. Karabük Üniversitesi'nin ana yerleşkesi Demir Çelik Kampüsü şehir merkezine yakın; bu yüzden öğrenciler sadece kampüste değil, merkezde de sürekli görünen bir grup. Küçük bir il nüfusunun içinde üniversite topluluğu oldukça belirgin bir yer tutuyor, dolayısıyla yerel halk öğrenciye yabancı değil — market, kırtasiye, kafe gibi yerlerde öğrenci müşteri zaten günlük rutinin bir parçası. Bunun yanında Karabük Üniversitesi'nin Türkiye'deki uluslararası öğrenci oranı en yüksek üniversitelerden biri olması, sokaklara şaşırtıcı bir kozmopolit hava katıyor; küçük bir Anadolu ilinde bu kadar farklı dilden, farklı kıyafetten insan görmeyi beklemiyorsun açıkçası. Bu çeşitlilik zamanla doğal bir parçaya dönüşüyor, ama şehrin genel karakteri hâlâ geleneksel bir Anadolu ili — yani kozmopolitlik daha çok kampüs ve öğrenci çevresinde yoğunlaşıyor, şehrin geneline aynı oranda yayılmıyor.

Yerel halkla iletişim konusunda büyük bir engel yok; Karabük halkı köklerinde zaten fabrika döneminden gelen bir "dışarıdan gelenlerle yaşama" alışkanlığı taşıyor, bugün de farklı şehirlerden, farklı ülkelerden gelen öğrencilerle bir arada yaşamaya alışkın. Yeni gelen birinin uyum süreci genelde zor geçmiyor; esnafla, ev sahibiyle, mahalledeki insanlarla ilişki kurmak diğer büyük şehirlere kıyasla daha çabuk oluyor, çünkü şehir küçük olduğu için aynı yüzlerle sık sık karşılaşmak kaçınılmaz.

Şehrin nüfus dinamiği ekonominin tek bir sektöre — demir-çelik sanayisine — bağlı olmasının bir yansıması gibi okunabilir. Merkez nüfusu görece tutunurken, çevre ilçelerden büyük şehirlere doğru bir göç eğilimi sürüyor. Bunun sonucu şu: Karabük her yıl yeni mahalleler eklenen, sürekli büyüyen bir şehir değil; nüfus yapısı istikrarlı ama durağan. Bu da öğrenci topluluğunun şehrin sosyal dokusunda göreli olarak daha görünür ve etkili bir yer tutmasına yol açıyor — her sene gelen yeni öğrenci kitlesi, şehrin kendi nüfus hareketliliğinin bir parçası hâline geliyor.