Gümüşhane merkezi dar bir vadi tabanına yerleştiği için ulaşım hikâyesi burada biraz farklı işliyor: mesafeler kilometre olarak küçük görünse de şehir enine değil boyuna uzandığı için "merkeze inmek" ya da "kampüse çıkmak" günlük bir alışkanlık haline geliyor. Üniversitenin ana yerleşkesi Gümüşhanevî Kampüsü, merkeze yürüme mesafesini biraz aşan ama şehir dışı da sayılmayacak bir uzaklıkta; günün genel akışı iki nokta arasında gidip gelmekle şekilleniyor — sabah kampüse çıkmak, öğleden sonra ya da akşamüstü merkeze inmek. Bu ritmi sağlayan araç çoğunlukla dolmuş ya da minibüs; şehrin kendisi yürünebilir olsa da kampüs-merkez hattı için toplu taşımaya ihtiyaç var.

Ulaşım açısından en belirleyici gelişme hiç şüphesiz Zigana Tüneli. Eskiden kışın kar ve tipiyle mücadele edilen zorlu bir dağ geçidiymiş bu güzergah; tünelle birlikte Trabzon'a bağlanan ana yol haline gelmiş. Bunun öğrenci hayatındaki karşılığı basit ama önemli: Trabzon'a gidiş artık mevsime bağlı bir macera değil, sıradan bir yolculuk. Hafta sonu değişiklik arayan, ihtiyaç alışverişi için daha büyük bir şehre gitmek isteyen öğrenciler için bu bağlantı gerçek bir rahatlık. Yine de şunu net söylemek lazım: Gümüşhane'nin kendi havalimanı yok. Uçakla gelen ya da giden herkes önce Trabzon'a iniyor, oradan karayoluyla Gümüşhane'ye geçiyor. Bu da özellikle dönem başı ve sonu gibi yoğun dönemlerde yolculuğu tek parça değil iki aşamalı planlamak gerektiği anlamına geliyor.

Şehrin konumu ulaşım deneyimine başka bir katman ekliyor: Gümüşhane, Trabzon'u Bayburt, Aşkale ve Erzurum'a bağlayan güzergahın üzerinde, yani bir transit koridorun tam ortasında duruyor. Bunun günlük yaşama yansıması, şehrin sürekli bir geçiş trafiğine sahne olması — otobüs terminali ve yol kenarındaki hareketlilik bunun izini taşıyor. Öğrenci açısından pratik faydası, doğu istikametindeki şehirlere ulaşımın da bu ana yol üzerinden nispeten kolay olması.

Gece saatlerinde toplu taşımanın nasıl işlediğine dair net bir şey söylemek zor; bu, geç saatte hareket etmeyi planlayanların yerleştikten sonra deneyimle öğreneceği bir konu. Genel olarak söylenebilecek şey, şehrin küçük ölçeğinin çoğu güzergahı yürünebilir kıldığı, ama kampüs gibi merkezden biraz uzak noktalar için dolmuş hattının günlük rutinin doğal bir parçası olduğu.