Elazığ'da yemek denince akla önce dışarıda oturup uzun uzun sohbet edilen mekanlar gelmiyor; şehir bu konuda gösterişten çok işine bakan bir yer. Kampüs çevresinde günlük ihtiyacı karşılayan lokantalar, ders arası hızlıca bir şeyler atıştırılan büfeler yeterli oluyor; merkeze inildiğinde seçenek biraz daha çeşitleniyor ama büyük şehirlerdeki gibi kalabalık bir restoran kültüründen bahsetmek doğru olmaz. Gündelik rutin genelde ders çıkışı arkadaşlarla merkeze inip bir şeyler yemek ya da yurda/eve dönerken yolun üstünden hızlı bir seçenek bulmak şeklinde işliyor. Geç saatte yemek bulma konusunda şehir seni zor durumda bırakmıyor; özellikle merkeze yakın yerlerde akşamın ilerleyen saatlerinde de karnını doyurabileceğin yerler var, ama gece hayatı yoğun bir şehirden gelenler bunun sınırlı olduğunu fark ediyor.

Yerel mutfağın kendine has tarafı asıl burada ortaya çıkıyor. Harput köftesi, işkene, tirit gibi yöresel lezzetler şehrin klasikleri arasında sayılıyor; bunları genelde ailenle ya da yerel bir arkadaşının önerisiyle tanıyorsun, çünkü her köşe başında bulunan yemekler değil. Orcik denilen, cevizin şıraya batırılıp kurutulmasıyla yapılan tatlı, şehirle özdeşleşmiş bir lezzet olarak öne çıkıyor ve çoğu zaman ailenize götürülecek bir hediyelik gibi de görülüyor. Menengiçten yapılan çedene kahvesi ise Türk kahvesine göre daha yumuşak bir içim sunuyor; bölgede yaygın bir içecek olsa da Elazığ'ın kendi tescilli çeşidi olarak anılıyor, kafelerde ne kadar sık karşına çıkacağını baştan kestirmek zor ama merakla denenmeye değer bir seçenek.

Bağcılık kültürü de sofraya yansıyor. Öküzgözü üzümü, başka yörelerde aynı kalitede yetiştirilemeyen, doğrudan Elazığ'a bağlı bir ürün; buradan gelişen şarap geleneği şehrin uzun soluklu bir kimliği. Bunu günlük hayatta bir şarap kültürü olarak deneyimlemekten çok, şehrin kendine has bir tarım-ticaret kimliği olarak fark ediyorsun — bağların ve üzüm bahçelerinin şehrin çevresinde sık görülmesi, buranın sadece bir üniversite kenti değil aynı zamanda üretim yapan bir yer olduğunu hatırlatıyor.

Bazı lezzetler ise Elazığ'a özgü değil, bölgeyle paylaşılan bir mirasın parçası. Boğazkere üzümü ya da tulum peyniri gibi ürünler komşu illerle ortak bir kültürün izlerini taşıyor; bunları "sadece burada bulunur" diye düşünmemek gerekiyor, daha çok bölgenin genel dokusunun bir parçası olarak görmek lazım. İçli köfte, dolma gibi klasikler de zaten geniş bir coğrafyada karşılaşılan tatlar. Şehri bu açıdan tanımak istiyorsan en gerçekçi yaklaşım, hazır beklenti kurmadan yerel arkadaşların önerdiği yerlere gitmek ve zamanla kendi favorilerini keşfetmek.