Elazığ'da bir öğrencinin günü genelde erken başlıyor; kampüs şehir dokusuna yakın olduğu için sabahki dersi kaçırmamak telaşı, uzak bir yerleşkeye ulaşmanın verdiği o klasik "servise yetişme" stresinden daha hafif kalıyor. Gün içinde ders aralarında kampüs içindeki kafeteryalarda oturmak, öğlen arası arkadaş grubuyla buluşmak, akşamüstü merkeze inip bir şeyler almak — bu döngü zamanla herkesin kendi rutinine dönüşüyor. İlk haftalarda en çok konuşulan konulardan biri, kimin nereli olduğu, kimin hangi yurtta kaldığı; bu tanışma süreci küçük bir şehrin avantajı olarak öne çıkıyor, çünkü aynı yüzlerle sık sık karşılaşmak arkadaşlık kurmayı hızlandırıyor.

Buraya gelenlerin çoğu, yerel halkın öğrenciye karşı sofra ve misafirlik konusunda cömert davrandığını anlatıyor — bir arkadaşın ailesine gitmek, bir esnafla laf açmak, beklenenden daha sıcak bir karşılık bulmak gibi küçük anlar zamanla biriktiği söyleniyor; ama bunun herkes için aynı yoğunlukta yaşandığını iddia etmek doğru olmaz, kişiden kişiye değişebiliyor. Merkeze yakın, kafe yoğunluğu olan bir hat öne çıkıyor; ders sonrası oraya inip bir çay veya kahve eşliğinde oturmak, sınav döneminde ders çalışma molası vermek için de tercih edilen bir alışkanlık.

Yılın büyük kısmı bu şekilde geçse de yaz döneminde ritim değişiyor. Sınavlar bitip hava ısındığında Hazar Gölü, hafta sonu planlarının doğal bir parçası hâline geliyor; birkaç arkadaşın bir araya gelip göle gitmesi, orada yüzmesi, akşama doğru dönmesi, dönem sonu rahatlamasının bir nevi ritüeli gibi anlatılıyor. Araç sahibi olmayan öğrenciler için bu genelde grup hâlinde, birinin arabasıyla ya da ortak plan yapılarak gerçekleşiyor; yani spontane bir "bugün gidelim" hareketinden çok, üzerinde biraz konuşulup planlanan bir çıkış oluyor. Yine de yazın elde bir göl seçeneğinin olması, şehirde geçirilen zamanın tek düzeliğini kırıyor ve dönem sonunu "burada da nefes alacak bir yer var" hissiyle kapatmayı sağlıyor.

Genel olarak Elazığ'daki öğrenci hayatı, büyük şehirlerin dağınık ve hızlı temposundan çok, aynı birkaç mekânın etrafında şekillenen, insanların birbirini tanıdığı, küçük ama tekrar eden alışkanlıklardan oluşan bir ritme sahip. Bu ritim bazı öğrenciler için rahatlatıcı bir düzen, bazıları için ise zamanla monotonlaşan bir tekrar olarak hissedilebiliyor.