Elazığ'ın ekonomisi büyük ölçüde sanayi, madencilik ve tarımın iç içe geçtiği bir yapıya dayanıyor, ve bu yapı şehirde kariyer açısından neyle karşılaşacağını büyük ölçüde belirliyor. Krom madenciliği ve ferrokrom üretimi ilin sanayi kimliğinin başında geliyor; Alacakaya ve Kovancılar hattındaki bu üretim, maden mühendisliği ve metalurji gibi bölümlerde okuyanlar için stajın soyut kalmadığı, gerçek bir sektörün içinde geçtiği bir zemin sunuyor. Aynı şekilde Elazığ Vişnesi olarak bilinen mermer üretimi, inşaat ve maden mühendisliği öğrencilerine yerelde uygulama alanı açıyor. Bu iki sektör bir arada düşünüldüğünde şehir, teorik bilgiyle sahadaki üretim arasındaki mesafenin kısa olduğu bir yer izlenimi veriyor.

Keban Barajı bu tabloya enerji ve su ürünleri tarafından giriyor. Baraj yalnızca elektrik üreten bir tesis değil; göl üzerinde kurulu yüzer güneş enerjisi santrali ve ağ kafeslerde yürütülen alabalık-somon yetiştiriciliği, enerji sistemleri, çevre mühendisliği, ziraat ve su ürünleri gibi alanlarda okuyanlar için ilin kendine has bir ekonomik katmanı olduğunu gösteriyor. Bu sektörlerle ilgilenenler için staj ve mezuniyet sonrası bağlantı kurma ihtimali, büyük şehirlerdeki genel ofis stajlarından farklı, daha sahaya dayalı bir deneyim anlamına geliyor.

Tarım tarafında ise Öküzgözü bağcılığı ve buradan doğan şarapçılık geleneği, coğrafi işaretli üretimin ekonomiye dönüştüğü bir örnek. Bu, ziraat mühendisliği, gıda mühendisliği ve bağcılıkla ilgilenenler için hem akademik hem pratik anlamda takip edilebilir bir üretim zinciri sunuyor; şehirde okurken bu ürünlerin nasıl yetiştirildiğini, işlendiğini uzaktan bir haber başlığı olarak değil, çevrende konuşulan bir gerçeklik olarak duyuyorsun.

Bütün bunların yanında ilin göç eden nüfusu, iş gücü tarafında da hissediliyor. Elazığ'dan çok sayıda insanın başka şehirlerde yaşadığı gerçeği, yerel iş piyasasının her alanda geniş bir yelpaze sunmadığının bir işareti; bu yüzden özellikle madencilik, enerji, tarım, veterinerlik ve sağlık gibi ile özgü güçlü sektörler dışında kalan bölümlerde okuyanlar, mezuniyet sonrası kariyerini büyük ihtimalle başka bir şehirde kurmayı planlıyor. Bu durum kaygılandıracak bir eksiklikten çok, şehrin kendi ekonomik sınırlarını bilerek tercih yapmana yardımcı olacak bir gerçek olarak görülebilir.

Günlük öğrenci bütçesi açısından bakıldığında, genel his, harcamaları büyük şehirlere kıyasla daha rahat planlayabilmek yönünde; ama bu her kalemde geçerli bir rahatlık değil, daha çok günlük yaşamın temposunun düşük olmasıyla ilgili bir his. Part-time iş imkânı söz konusu olduğunda şehir merkezinde kafe, mağaza ve benzeri yerlerde çalışan öğrencilere rastlamak mümkün, ama büyük şehirlerdeki kadar çeşitli ve yoğun bir part-time iş piyasasından bahsetmek doğru olmaz; bulunabilen işler daha sınırlı sayıda ve daha çok tanıdık çevresi üzerinden ilerliyor.