Elazığ'a ilk gelenlerin çoğu şehri "Doğu'nun ortası, o yüzden sert dağ kışı" diye tahmin ediyor, oysa şehir bir yüksek ova üzerinde kurulu ve iklim düşündüğünden daha yumuşak işliyor. Yaz gelince bu netleşiyor: temmuz-ağustos gerçekten kurak ve sıcak geçiyor, öğle saatlerinde dışarıda uzun süre kalmak yormaya başlıyor. Bu yüzden sıcağın en yoğun olduğu saatlerde kütüphaneye ya da gölgeli bir mekâna çekilmek mantıklı bir tercih haline geliyor. Akşama doğru hava kırılıyor, sokak hayatı gerçek anlamda gece serinliğiyle başlıyor.

Kış tarafı ise beklenen "aylarca kesintisiz kar" tablosu değil; soğuk uzun sürüyor ve kar düşüyor ama şehir kimliğini kar üzerinden tanımlamıyor. Buna rağmen ilk kışı burada geçirirken soğuk yine de belirgin hissediliyor — kalın mont, bot, eldiven gerçek bir ihtiyaç, hafife alınacak bir şey değil. Çevredeki baraj göllerinin bölgede yarattığı ılıman etki, havayı tarif edildiği kadar keskin bir "dağ ili kışı" olmaktan çıkarıyor; yine de sabah erken kampüse gidenler için soğuğa alışma süreci ilk aylarda kaçınılmaz.

Kampüse günlük gidiş-geliş açısından en dikkat çeken şey kar değil, mevsim geçişlerinin netliği: bahar ve sonbahar kısa ama belirgin, kıyafet değişimini oturtmak biraz zaman alıyor. Ulaşımı gerçekten zorlaştıran tek dönem, kışın yoğun kar veya soğuğun kestiği günler; bu günlerde otobüs beklemek ya da yürüyerek merkeze inmek daha zahmetli hale geliyor. Dışarıda vakit geçirmenin en keyifli olduğu dönem ise ilkbahar sonu ve erken sonbahar — ne yazın bitkin bırakan sıcağı var ne kışın ağırlığı; bu aralar dışarıda oturmak, yürüyüşe çıkmak için en uygun zaman.