Bişkek'in kültürel hayatı büyük şehirlerdeki gibi vitrine çıkmış değil; daha çok gündelik hayatın içine yedirilmiş, üzerine düşünmeden yaşanan bir şey. Ala-Too Meydanı bunun en net göründüğü yer — devlet törenlerinin, resmî kutlamaların, halk gösterilerinin toplandığı bir merkez olduğu için, burada yaşarken takvimdeki önemli günlerde meydanın nasıl kalabalıklaştığını, bayrak töreninin etrafında insanların birikişini görmeden bir dönem geçmiyor. Bu tür günlerde meydana inip kalabalığa karışmak, şehrin resmî-toplumsal ritmini hissetmenin en kolay yolu.

Şehrin kültürel dokusunda bir de geçmişin katmanları var. Bişkek Sovyet döneminde başka bir adla anılıyormuş, o dönemin izi hâlâ sokak dokusunda ve kentin belleğinde okunabiliyor — bu, müzelerde ya da eski binalarda karşılaşılan, üzerine sohbet açan bir geçmiş katmanı. Şehri sadece bugünkü hâliyle değil, bu tarihsel arka planla birlikte tanımak, ilk başta garip gelse de zamanla şehri anlamlandırmanın bir parçası hâline geliyor.

Üniversitenin kendi bünyesinde kültürel-sosyal etkinliklere yer verdiği biliniyor; kampüs hayatının bir parçası olarak öğrenciler zaman zaman bu tür organizasyonlara katılıyor. Ama şehir ölçeğinde konser, tiyatro ya da sinema sahnesinin büyük şehirlerdeki yoğunlukta olmasını beklememek gerekiyor; büyük bir kültür-sanat sahnesi arayan biri için Bişkek'in bu yönü mütevazı kalabilir. Buna karşılık şehrin kendi tarihini taşıyan meydanlar, anıtlar ve parklar günlük yürüyüşün doğal bir parçası; ders arasında ya da hafta sonu boş vakitte bu alanlarda vakit geçirmek zamanla alışılan bir şey oluyor. Kültürel hayat burada sahneye çıkan bir şey değil, daha çok şehrin kendi tarihiyle iç içe, sakin biçimde yaşanan bir şey.