Bişkek'e sonbaharda ya da bahar başında gelen biri için hava genelde şaşırtıcı gelmiyor; asıl fark kışın ve yazın uçlarda yaşanıyor. Yaz kurak ve sıcak geçiyor, öğleden sonraları merkezde dolaşmak bunaltıcı olabiliyor; bu yüzden yaz aylarında günün sıcak saatlerini iç mekânda geçirmek, dışarı işini sabah erken ya da akşamüstü halletmek yaygın bir tercih hâline geliyor. Kış ise gerçekten soğuk ve karlı geçiyor; dondurucu günlerde kalın mont, bere, eldiven burada gösteriş değil zorunluluk. İlk defa böyle bir kışla karşılaşan biri için asıl alışma süreci kar yağışından çok, kışın soğukla gelen dumanlı, ağır havaya alışmak oluyor — şehir merkezinde kış aylarında hava zaman zaman gerçekten kirli ve boğucu hissettiriyor, bu da açık havada uzun vakit geçirmeyi cazip kılmıyor.

Buna karşılık şehrin güneyini kapatan Kırgız Ala-Too dağ silsilesi günlük hayata farklı bir katman ekliyor. Şehrin kendisi düz bir zeminde yaşanırken, o kar başlıklı duvar ufukta hep durduğu için havanın "aşağıda" ve "yukarıda" iki ayrı hâli olduğu hissi oluşuyor; sıcak bir yaz gününde bile o dağlara bakmak insana bir serinlik vaadi veriyor. Kampüse ulaşımı doğrudan zorlaştıran bir iklim unsuru öne çıkmıyor — şehir merkezi düz olduğu için kar ya da sıcak yürüyüş rotalarını imkânsız kılmıyor, ama kışın yoğun kar sonrası kaldırımların kayganlaşması ayakkabı seçimini önemli hâle getiriyor.

Dışarıda vakit geçirmenin en keyifli olduğu dönem ilkbahar ve sonbahar; bu aylarda hava ne yazın ağırlığını ne kışın sertliğini taşıyor, gökyüzü daha açık oluyor ve dağlar genelde net görünüyor. Bahar ayrıca dağlardan inen suların şehir içindeki kanalet ve akarsulara dolduğu, havanın gözle görülür şekilde ferahladığı bir dönem — birçok öğrenci ilk yılın en rahat geçen aylarının bahar sonu ve sonbahar başı olduğunu söylüyor. Genel olarak Bişkek'in iklimi net dört mevsimli, keskin geçişli bir yapıya sahip; bu da hem sıcak-soğuk kıyafet dolabına hem de kışın hava kalitesine karşı biraz sabırlı gelmeyi gerektiriyor.