Sabah kampüse gitmek burada genelde kısa bir yürüyüş ya da servis güzergâhı; Dede Korkut Külliyesi ya da Bâbertî Külliyesi'ndeki dersliklere gidenler için gün, çoğunlukla derslik-kütüphane-kantin üçgeninde başlıyor. Öğle arası ya da ders çıkışı rota genelde kalenin eteğinden geçiyor — kimi zaman kestirmeden, kimi zaman sırf yürüyüş olsun diye. Kale burada yalnız bakılan bir şey değil, günlük güzergâhın bir parçası; bir yandan telefonla konuşup bir yandan o kayalık yamacın altından geçmek, zamanla sıradanlaşan bir alışkanlığa dönüşüyor.

Akşamüstü boş vakit çıktığında Çoruh kıyısına inmek yaygın bir seçim. Kaleardı Şehir Parkı bu anlamda merkezi bir buluşma noktası; ders notlarını tazelemek için de, sadece oturup vakit geçirmek için de tercih ediliyor. Nehrin geçtiği tarihi köprülerden — Taş Köprü ve Bent Köprüsü — yürüyerek geçmek, şehirde kısa bir mola vermenin en kolay yollarından biri. Büyük bir sahil ya da nehir kıyısı hayali kurmadan, günlük hayata sinmiş küçük bir yürüyüş alanı olarak düşünmek daha gerçekçi.

Arkadaşlık genelde aynı bölümdeki ya da aynı yurttaki insanlarla vakit geçirmekten kendiliğinden doğuyor; sınıf arkadaşlıkları, proje grupları, kulüp faaliyetleri bu bağların kurulduğu ilk zeminler. Üniversitenin araştırma projelerine öğrenci katılımının güçlü olduğu biliniyor; bu da bazı bölümlerde ders dışı zamanın bir kısmının proje çalışmalarına, danışman görüşmelerine ya da laboratuvar işlerine kaydığı anlamına geliyor.

Kampüs içi sosyal hayat büyük şehirlerdeki gibi çok katmanlı değil; ama fakülte ve MYO'lara yayılmış yapı, farklı bölümlerden insanlarla karşılaşmayı da sağlıyor. Vakit geçirilen yerler genelde tekrar eden birkaç nokta: kampüs kantini, merkeze inince uğranan bir kafe, hafta sonu buluşulan bir park köşesi. Bu tekrarlayan rutin kimine sıkıcı gelebilir, kimine güven verici — ama gündelik hayatın nasıl şekillendiğini anlamak isteyen biri için gerçek tablo bu: büyük sürprizlerin değil, küçük ve öngörülebilir alışkanlıkların şehri.