Bayburt Türkiye'nin en az nüfuslu ili, ve bunu şehre gelen biri ilk günden hissediyor. Merkezde yürürken kalabalığa karışma hissi yok; sokak kısa sürede aynı yüzleri tanıdık hale getiriyor. Büyükşehirden gelenler için bu bazen "herkes birbirini biliyor mu" hissiyle karışık bir gözlemlenme duygusu yaratabiliyor, bazen de ilk haftaların yabancılık hissini çabuk kırıyor — hangisi olacağı kişiye göre değişen bir mesele.

Şehrin nüfus yapısı büyük ölçüde yerleşik ve geleneksel; büyük şehirlerdeki gibi sürekli göçle değişen, kozmopolit bir profil yok. Üniversitenin varlığı ve yakınlardaki askerî birlik, gündelik ritme dönemlik bir hareketlilik katıyor — dönem başlarında şehir nüfusunun profili biraz değişiyormuş gibi hissettiriyor, ve bu da öğrenciye şehirde hiç de yalnız olmadığını hatırlatıyor.

Yerel halkın öğrenciye ne kadar alışkın olduğu kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişebilecek bir konu; herkes için aynı deneyimi vaat etmek doğru olmaz. Yine de üniversitenin 2008'de kurulmuş olması ve o günden bu yana şehrin küçük ekonomisinde görünür bir yer edinmiş olması, öğrenci varlığının artık gündelik hayatın doğal bir parçası olduğunu düşündürüyor.

İletişim dili Türkçe, üstüne yöresel bir şive var; farklı bir şehirden gelen biri için buna alışma süreci genelde uzun sürmüyor. Şehrin ölçeği küçük olduğu için gündelik karşılaşmalar sık tekrarlanıyor — markete giden, aynı çay ocağına uğrayan, aynı yoldan geçen insanlarla zamanla bir tanışıklık oluşuyor. Bu, kalabalık bir şehrin sağladığı anonimlikten farklı bir doku; kimi öğrenci bunu rahatlatıcı bulurken kimi için ilk başta sıra dışı gelebiliyor.